Σε συνέχει του προηγούμενου μου ποστ, σκέφτηκα το απλό: αν μπορούσαν στη δεκαετία του '20 να εκπέμπουν και να λαμβάνουν σήμα ραδιοφώνου ερασιτέχνες με πολύ φτηνά υλικά, γιατί να μην μπορούμε σήμερα να αναμεταδόσουμε το σήμα της ΕΡΤ από τα σπίτια στους γείτονές μας;
It turns out ότι μάλλον γίνεται.
Εδώ έχει οδηγίες για το πως να φτιάξετε ένα αναλογικό αναμεταδότη τηλεόρασης στο σπίτι σας. Θεωρητικά, άπαξ και τον φτιάξετε, θα μπορείτε να κάνετε input του σήματος της ΕΡΤ από τον υπολογιστή σας.
Προφανώς είναι απλά ένα κόνσεπτ, κι ο διάβολος κρύβετε πολλές φορές στις λεπτομέρειες.
Αν πάντως κάποιος το δοκιμάσει, θα'θελα να ξέρω αν δουλεύει ;-)
Friday, June 21, 2013
Monday, June 17, 2013
Ertops : hacking για τη δημόσια τηλεόραση
Όταν είδα την παρακάτω αφίσα, από τους hackers http://ertops.com/ που φτιάχνουν εφαρμογή για την παρακολούθηση της ΕΡΤ από android, σκέφτηκα τις απαρχές του ραδιοφώνου - που οδήγησε μετά στην τηλεόραση.
Η βασική χρήση του ραδιοφώνου στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ο .. τηλέγραφος. Ο ραδιοτηλέγραφος ή ασύρματος τηλέγραφος λοιπόν ήταν πολύ πιο φτηνός και αποτελεσματικός από τον ενσύρματο, και γρήγορα απεδείχθει ανταγωνιστικός. Ο Α'ΠΠ κρίθηκε, μεταξύ άλλων, από τη χρήση αυτού του μέσου.
Μετά τον πόλεμο, μια άλλη χρήση, που είχε ήδη διαφανεί πριν, άρχισε να εξαπλώνεται. Οι "πειρατές", όπως τους αποκάλεσαν αργότερα, ή ερασιτέχνες, όπως θα τους λέγαμε, χρησιμοποιούσαν το ραδιόφωνο για να επικοινωνούν: εξέπεμπαν και λάμβαναν δίχως να διαχωρίζουν τις δυο αυτές λειτουργίες, φτιάχνοντας ένα δίκτυο "φίλων". Ειδικά στην περιοχή που πολύ αργότερα θα ονομαζόταν Silicon Valley, καθώς ήταν ναυτικοί (βλέπε Moby Dick), το ραδιόφωνο αναπτύχθηκε ως μέσο να επικοινωνούν οι ναύτες με τους συγγενείς τους.
Τελικά, όταν οι μάνατζερ της RCA έκαναν τον απολογισμό από τις πωλήσης ραδιοφωνικούς δέκτων, που είχε γίνει περισσότερο ως side product, έμειναν άφωνοι όταν συνειδητοποίησαν ότι τα κέρδη τους ήταν πολλαπλάσια από εκείνα του ραδιοτηλέγραφου. Στα επόμενα χρόνια, ο ραδιοτηλέγραφος θα άφηνε τη θέση του στο ραδιόφωνο, όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Κάπου εκεί, ανακαλύφθηκε ότι τα ραδιοκύματα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη μετάδοση εικόνας...
Σήμερα λοιπόν, αυτή η αμφισβήτηση της ραδιοτηλεόρασης μπορεί και να αποβεί σε καλό. Ένας συνδιασμός της απίστευτης εμπειρίας των τεχνικών της ΕΡΤ με την πλούσια γνώση που βρίσκεται στην ελληνική κοινότητα των developers θα μπορούσε ίσως να παράξει πολύ πολύ ενδιαφέροντα πράγματα... Σίγουρα, δεν εννοώ ότι κανείς οφείλει να παραδεχτεί το κλείσιμο της ΕΡΤ. Αλλά λέω ότι πλέον ανοίγει ένας νέος κύκλος επαναπροσδιορισμού της δημόσιας τηλεόρασης που μπορεί να πάρει πάμπολλες μορφές, κάποιες από τις οποίες είναι ελπιδοφόρες.
ΥΓ1. Η σύμπραξη καθ'αυτή με τους τεχνικούς της ΕΡΤ δεν είναι στο πρόγραμμα, αλλά - έχοντας ακούσει πρόσφατα συνεντεύξεις τους - θα ήταν σίγουρα μια εμπειρία να μπορέσει να "χακάρει" κανείς μαζί τους.
ΥΓ2. Προσωπικά είμαι αρκετά χιλιόμετρα μακριά, οπότε δε θα μπορέσω να είμαι παρόν.. :Ρ
Η βασική χρήση του ραδιοφώνου στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν ο .. τηλέγραφος. Ο ραδιοτηλέγραφος ή ασύρματος τηλέγραφος λοιπόν ήταν πολύ πιο φτηνός και αποτελεσματικός από τον ενσύρματο, και γρήγορα απεδείχθει ανταγωνιστικός. Ο Α'ΠΠ κρίθηκε, μεταξύ άλλων, από τη χρήση αυτού του μέσου.
Μετά τον πόλεμο, μια άλλη χρήση, που είχε ήδη διαφανεί πριν, άρχισε να εξαπλώνεται. Οι "πειρατές", όπως τους αποκάλεσαν αργότερα, ή ερασιτέχνες, όπως θα τους λέγαμε, χρησιμοποιούσαν το ραδιόφωνο για να επικοινωνούν: εξέπεμπαν και λάμβαναν δίχως να διαχωρίζουν τις δυο αυτές λειτουργίες, φτιάχνοντας ένα δίκτυο "φίλων". Ειδικά στην περιοχή που πολύ αργότερα θα ονομαζόταν Silicon Valley, καθώς ήταν ναυτικοί (βλέπε Moby Dick), το ραδιόφωνο αναπτύχθηκε ως μέσο να επικοινωνούν οι ναύτες με τους συγγενείς τους.
Τελικά, όταν οι μάνατζερ της RCA έκαναν τον απολογισμό από τις πωλήσης ραδιοφωνικούς δέκτων, που είχε γίνει περισσότερο ως side product, έμειναν άφωνοι όταν συνειδητοποίησαν ότι τα κέρδη τους ήταν πολλαπλάσια από εκείνα του ραδιοτηλέγραφου. Στα επόμενα χρόνια, ο ραδιοτηλέγραφος θα άφηνε τη θέση του στο ραδιόφωνο, όπως το γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Κάπου εκεί, ανακαλύφθηκε ότι τα ραδιοκύματα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη μετάδοση εικόνας...
ΥΓ1. Η σύμπραξη καθ'αυτή με τους τεχνικούς της ΕΡΤ δεν είναι στο πρόγραμμα, αλλά - έχοντας ακούσει πρόσφατα συνεντεύξεις τους - θα ήταν σίγουρα μια εμπειρία να μπορέσει να "χακάρει" κανείς μαζί τους.
ΥΓ2. Προσωπικά είμαι αρκετά χιλιόμετρα μακριά, οπότε δε θα μπορέσω να είμαι παρόν.. :Ρ
Thursday, June 13, 2013
Ενάντια στο μαύρο...
Ενάντια στο μαύρο, που μας απειλεί, θέτω κι εγώ το μπλογκ μου στην υπηρεσία της αναμετάδοσης του ελεύθερου προγράμματος.
Update (20/8/2013): Σήμερα η EBU σταμάτησε την αναμετάδοση του προγράμματος της ΕΡΤ, απ'όπου... έπαιρνα κι εγώ σήμα. Με ανακοίνωσή της, η EBU αναφέρει ότι πάνω από 2.5 εκατομμύρια επισκέπτες παρακολούθησαν την ΕΡΤ αυτούς τους δυο μήνες μέσα από την ηλεκτρονική της συχνότητα.
Ωστόσο, το πρόγραμμα της ΕΡΤ συνεχίζει να εκπέμπει. Μπορείτε να το παρακολουθήσετε στη δ/νση http://www.ertopen.com
Update (20/8/2013): Σήμερα η EBU σταμάτησε την αναμετάδοση του προγράμματος της ΕΡΤ, απ'όπου... έπαιρνα κι εγώ σήμα. Με ανακοίνωσή της, η EBU αναφέρει ότι πάνω από 2.5 εκατομμύρια επισκέπτες παρακολούθησαν την ΕΡΤ αυτούς τους δυο μήνες μέσα από την ηλεκτρονική της συχνότητα.
Ωστόσο, το πρόγραμμα της ΕΡΤ συνεχίζει να εκπέμπει. Μπορείτε να το παρακολουθήσετε στη δ/νση http://www.ertopen.com
Wednesday, May 16, 2012
Προς ένα "hack" του ευρώ;
Πολλές είναι οι αναλύσεις - κυρίως όσες εναντιώνονται στο ευρώ - που περιγράφουν την αρχιτεκτονική του ως ένα μηχανισμό υποστήριξης και επέκτασης ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου, του νεοφιλελευθερισμού. Ευρωπαϊκές συνθήκες περιγράφουν τις "προδιαγραφές" λειτουργίας του με μια σειρά πολιτικές, όπου τα κριτήρια επίδοσης περιλαμβάνουν κάποιους δείκτες (πχ. δημοσιονομικό έλλειμμα) αγνοώντας άλλους (πχ. επίπεδο της φτώχειας). Η έξοδος από το ευρώ - © ΚΚΕ - προτείνεται συνεπώς από κάποιους ως η μόνη λύση απαλλαγής από τη "μηχανή του νεοφιλελευθερισμού", σε μια περίοδο που τα αδιέξοδά του είναι κάτι παραπάνω από προφανή.
Ωστόσο, οι εξελίξεις στην Ελλάδα φανερώνουν ένα άλλο ενδεχόμενο, που δεν το είχαν προβλέψει οι αρχικοί σχεδιαστές: άρνησης του νεοφιλελευθερισμού υπέρ μιας δίκαιης κατανομής εισοδήματος, παραμονή στο ευρώ. Αν δει κανείς το κοινό νόμισμα σαν ένα μηχανισμό επιβολής συγκεκριμένων πολιτικών, τότε υπάρχει ένα χοντρό bug: μια χώρα μπορεί να φύγει μόνο αν το επιθυμεί η ίδια.
Από την άλλη, αποδεικνύεται ότι όσοι είχαν τη λαμπρή ιδέα να κάνουν την Ελλάδα "πειραματόζωο", μάλλον ήταν οικονομολόγοι. Ως γνωστόν, τις τελευταίες δεκαετίες η οικονομική επιστήμη (τουλάχιστον η κυρίαρχη έκφανσή της) αντιμετωπίζει τις κοινωνίες σαν εξισώσεις που κάνουν τους μαθηματικούς να σκίζουν τα πτυχία τους. Έχοντας αφαιρέσει τον καταστατικό όρο "πολιτική" από την επιστήμη τους, περνάνε το χρόνο τους να γράφουν άρθρα με βάση θεωρητικά μοντέλα: πολύ μεγάλος αριθμός δημοσιεύσεων στα οικονομικά περιοδικά έχει μια σειρά από εξισώσεις, οι οποίες δεν είναι ανάγκη να βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα. Ο άνθρωπος γίνεται ένας αριθμός που έχει να επιλέξει μεταξύ ενός πεπερασμένου συνόλου ομογενών αγαθών με συγκεκριμένα βάρη - τιμές. Επιπλέον, ο άνθρωπος της οικονομικής επιστήμης είναι επίσης ένας σπαγκοραμμένος προτεστάντης που πάντα επιλέγει μόνος του, με κριτήριο το ατομικό του συμφέρον, το οποίο έχει αποκλειστικό κριτήριο τη βέλτιστη αξιοποίηση του πορτοφολιού του (δεν υπάρχουν γείτονες, φίλοι ή άλλες επιρροές, η τιμή είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό ενός προϊόντος κ.ά.).
Κατά συνέπεια, οι πειραματισμοί στην (κυρίαρχη,α-πολίτικη) οικονομική επιστήμη, γίνονται με βάση τα υπάρχοντα μοντέλα, όπου κανείς μπορεί να αλλάξει τις μεταβλητές (πόσο μεγάλο πορτοφόλι; πόσα προϊόντα; τι εξέλιξη τιμών; κτλ) και να φτιάξει γραφικές παραστάσεις που θα λένε πότε και πώς θα έρθει η (σίγουρη) ισορροπία.
Όλοι οι άλλοι επιστήμονες ξέρουν ότι όταν μπαίνεις σε μια διαδικασία πειραματισμού, ανοίγεσαι σε φαινόμενα που δεν μπορείς να τα προβλέψεις και ενδεχομένως ούτε να τα ελέγξεις.
Με βάση τις παραπάνω παρατηρήσεις, γίνεται νομίζω φανερό ότι ο άνθρωπος της Οικονομίας και η χώρα του σχεδίου του ευρώ μάλλον δεν υπάρχουν, και σίγουρα όχι στην Ελλάδα (αν δεν κάνω λάθος, το Λουξεμβούργο είναι η μόνη χώρα που πληρεί όλα τα κριτήρια αξιολόγησης). Άλλα ίσως η "αρχιτεκτονική" του ευρώ να μην οδηγεί - ούτε αυτή τελικά - στη δημιουργία ενός απόρθητου νεοφιλελεύθερου, αυταρχικού ή ό,τι άλλο κάστρου. Μια συνταρακτική εξέλιξη στην Ελλάδα μπορεί να είναι ένα δώρο σε όσους στην Ευρώπη θέλουν αλλαγή πορείας, ένας "Δούρειος Ίππος" για όσους τη φοβούνται.
Το GPS εφευρέθηκε και χρησιμοποιήθηκε για την πλοήγηση πυρηνικών υποβρυχίων και όχι για να το έχετε στο κινητό σας να κόβετε βόλτες. Όμως οι χρήστες - και οι χρήσεις - είναι συχνότατα πηγή καινοτομίας, τουτέστιν αμφισβήτησης της (αρχικής) ταυτότητας των αντικειμένων και των μηχανισμών.
Σήμερα η γαλλική εφημερίδα Libération είχε ένα άρθρο δυο πανεπιστημιακών που έλεγαν ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα ανοίγουν το ερώτημα του αν "μια διαδικασία εκ νέου νομιμοποίηση της Ευρώπης" είναι εφικτή "υποτάσσοντας τις μορφές οικονομικής ολοκλήρωσης στην προτεραιότητα της επίτευξης της κοινωνικής σύγκλισης και του οικολογικού μετασχηματισμού".
Δεν ξέρω τελικά τι θα γίνει (δεν είμαι μάντης) και πιστεύω ότι το "μέσα ή έξω" από το ευρώ είναι το λάθος ερώτημα. Πάντως είναι σίγουρο ότι βιώνουμε ενδιαφέροντες καιρούς (κι ότι οι μηχανισμοί γίνονται ενδιαφέροντες όταν τους χακάρεις!).
Wednesday, May 02, 2012
Πράσινη Ανάπτυξη - το πιο ανεπτυγμένο χωριό
Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα ρεπορτάζ για το πιο ανεπτυγμένο χωριό στον τομέα της ηλιακής ενέργειας, το χωριό Σίτανος στη Σητεία. Είναι πολύς καιρός που μιλάμε για πράσινη ανάπτυξη, άπειρος τηλεοπτικός χρόνος έχει κυλήσει γύρω από το ζήτημα, όμως ποτέ δεν είχα δει ένα ρεπορτάζ που να περιγράφει τι σημαίνει αυτού του τύπου η ανάπτυξη για την τοπική κοινωνία και το περιβάλλον.
Προτείνω λοιπόν ανεπιφύλακτα να δείτε το παρακάτω βίντεο:
Επίσης μπορείτε να επισκεφτείτε και την ιστοσελίδα της τηλεόρασης από τους πολίτες.
Κάποια στιγμή θα ήθελα να γράψω τις σκέψεις που μου γεννάει η συγκεκριμένη περίπτωση. Συνοπτικά όμως θα έλεγα πως μάλλον το σλόγκαν της "Πράσινης Ανάπτυξης" απογοητεύει όσους γοήτευσε. Θα πρέπει μου φαίνεται να αρχίσουμε να μιλάμε για την ανάγκη για οικολογική - κοινωνική ανάπτυξη - και να δούμε συγκεκριμένα τι μπορεί να είναι αυτό το πράγμα.
Thursday, March 01, 2012
Ερωτήσεις προς στον κ. Μάρσαλ.
Η κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας, η χρεοκοπία προς το λαό και τις υποχρεώσεις κράτους και επιχειρήσεων προχωράει με ρυθμούς χιονοστιβάδας.
Στα κοινωνικά συντρίμμια προστίθενται νέα, ο κόσμος προσπαθεί με τα βίας προσπαθεί να δει το τέλος του μήνα και οι "Ευράρχες" προσπαθούν να "κερδίσουν χρόνο" και να περιορίσουν την κρίση στο κλουβί του πειραματόζωου.
Συνεπώς έχουμε όλοι την υποχρέωση να τοποθετηθούμε, ο καθείς από το μετερίζι του.
Πλέον αρχίζει να γίνεται κατανοητό ότι το κρυφτό τελειώνει. Η παραδειγματική τιμωρία του Ελληνικού λαού μπορεί να επιτρέπει στους νεοφιλελεύθερους ταλιμπάν να έχουν "την συνείδησή τους καθαρή" ότι υπηρετούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα ενάντια στους "από κάτω". Όμως, ακόμα και στους ίδιους αρχίζει γίνεται προφανές ότι η επίθεση τους γυρνάει μπούμερανγκ, καθώς την κρίση διαδέχεται μια άλλη, βαθύτερη.
Αν και τα περισσότερα σενάρια - και τα πιο επικρατούντα στους κρατούντες - είναι εφιαλτικά, έχει αρχίσει να προτείνεται η λύση ενός σχεδίου Μάρσαλ για την Ελλάδα, ίσως και για ολόκληρη την Ευρώπη.
Προσπαθώντας λοιπόν να είμαι δημιουργικός και να παρακάμψω το "διάλογο με τη βαρβαρότητα", προχωράω σε κάποιες σκέψεις για αυτή την "ιδέα" του κ. Μάρσαλ.
Ως γνωστό, το σχέδιο Μάρσαλ ήταν ένα σχέδιο μαζικής οικονομικής υποστήριξης της Ευρωπαϊκών οικονομιών για την ανάκαμψη τους. Πέρα από την οικονομική ενίσχυση, συμπεριλάμβανε ένα γεωπολιτικό σχέδιο "στησίματος" της Ευρώπης απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, του "κομμουνιστικού κινδύνου". Διάδοχος του σχεδίου Μάρσαλ ήταν η Ένωση Άνθρακα και Χάλυβα και σημερινή μας ΕΕ.
Αν και το σχέδιο αφορούσε σχεδόν όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, η ανόρθωση της Γερμανίας είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα.
Με μια προσεκτική ματιά στη βιομηχανία της Γερμανίας (θα μπορούσαμε εναλλακτικά να δούμε κι εκείνη της Γαλλίας) που άνθισε από εκείνη την περίοδο και μέχρι το '70, θα μας δίνει μια εικόνα για τους όρους εκείνης της ανάπτυξης. Να αναφέρουμε μερικά ονόματα:
- Siemens
- BMW
- Volkswagen
- Bayer
- Thyssen.
Οι παραπάνω εταιρίες είναι ακόμα σήμερα ανάμεσα στις μεγαλύτερες Γερμανικές εταιρείες.
Έχοντας συχνά ενεργό ρόλο στην οργάνωση και τη διεκπεραίωση των φρικαλεοτήτων του ναζισμού (από στρατιωτικά οχήματα μέχρι θαλάμους αερίων), οι εταιρίες που τον υπηρέτησαν "εξωθήθηκαν" στην παραγωγή κυρίως καταναλωτικών προϊόντων, όπου και χρησιμοποίησαν την τεχνογνωσία που είχαν αποκτήσει μέχρι τότε.
Ας επανέρθουμε λοιπόν στην ιδέα του σχεδίου Μάρσαλ για το σήμερα. Τίθενται (τουλάχιστον από αυτό το ποστ) τα ακόλουθα ερωτήματα:
Αν σήμερα υπάρξει ένα τέτοιο σχέδιο, ποιες θα είναι οι εταιρίες που θα ωφεληθούν και τι θα αλλάξει στον τρόπο που αυτές παράγουν; Ποιος θα αποφασίσει; Στη βάση ποιων γεωπολιτικών προτεραιοτήτων; Σε βάση ποιου παραγωγικού μοντέλου;
Γιατί, ποιο θα είναι το νόημα αν και πάλι τη "βοήθεια" την καρπωθούν οι οικογένειες που ορίζουν την παραγωγή της Ελλάδας από το Β' Π.Π. μέχρι τώρα ή αν οι εταιρίες εξακολουθήσουν να λειτουργούν με βάση ένα χρεοκοπημένο (κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά...) μοντέλο παραγωγής;
Για ακόμα μια φορά, πιστεύω ότι το κίνημα για την "πραγματική δημοκρατία τώρα" μπορεί να μας διαφωτίσει: χρειάζεται επιτέλους δημοκρατία και στην ίδια την παραγωγική διαδικασία.
Μέσα στην σκοτεινιά της σημερινής πραγματικότητας στην Ελλάδα, υπάρχουν κάποια φωτεινά παραδείγματα, που το τι και πως θα παραχθεί είναι υπόθεση τόσο των "παραγωγών" όσο και των "καταναλωτών". Να αναφέρουμε απλά τους καλλιεργητές πατάτας της Πιερίας και τους εργαζόμενους της Ελευθεροτυπίας σαν πρόσφατα παραδείγματα.
Στα κοινωνικά συντρίμμια προστίθενται νέα, ο κόσμος προσπαθεί με τα βίας προσπαθεί να δει το τέλος του μήνα και οι "Ευράρχες" προσπαθούν να "κερδίσουν χρόνο" και να περιορίσουν την κρίση στο κλουβί του πειραματόζωου.
Συνεπώς έχουμε όλοι την υποχρέωση να τοποθετηθούμε, ο καθείς από το μετερίζι του.
Πλέον αρχίζει να γίνεται κατανοητό ότι το κρυφτό τελειώνει. Η παραδειγματική τιμωρία του Ελληνικού λαού μπορεί να επιτρέπει στους νεοφιλελεύθερους ταλιμπάν να έχουν "την συνείδησή τους καθαρή" ότι υπηρετούν το χρηματοπιστωτικό σύστημα ενάντια στους "από κάτω". Όμως, ακόμα και στους ίδιους αρχίζει γίνεται προφανές ότι η επίθεση τους γυρνάει μπούμερανγκ, καθώς την κρίση διαδέχεται μια άλλη, βαθύτερη.
Αν και τα περισσότερα σενάρια - και τα πιο επικρατούντα στους κρατούντες - είναι εφιαλτικά, έχει αρχίσει να προτείνεται η λύση ενός σχεδίου Μάρσαλ για την Ελλάδα, ίσως και για ολόκληρη την Ευρώπη.
Προσπαθώντας λοιπόν να είμαι δημιουργικός και να παρακάμψω το "διάλογο με τη βαρβαρότητα", προχωράω σε κάποιες σκέψεις για αυτή την "ιδέα" του κ. Μάρσαλ.
Ως γνωστό, το σχέδιο Μάρσαλ ήταν ένα σχέδιο μαζικής οικονομικής υποστήριξης της Ευρωπαϊκών οικονομιών για την ανάκαμψη τους. Πέρα από την οικονομική ενίσχυση, συμπεριλάμβανε ένα γεωπολιτικό σχέδιο "στησίματος" της Ευρώπης απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, του "κομμουνιστικού κινδύνου". Διάδοχος του σχεδίου Μάρσαλ ήταν η Ένωση Άνθρακα και Χάλυβα και σημερινή μας ΕΕ.
Αν και το σχέδιο αφορούσε σχεδόν όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, η ανόρθωση της Γερμανίας είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα.
Με μια προσεκτική ματιά στη βιομηχανία της Γερμανίας (θα μπορούσαμε εναλλακτικά να δούμε κι εκείνη της Γαλλίας) που άνθισε από εκείνη την περίοδο και μέχρι το '70, θα μας δίνει μια εικόνα για τους όρους εκείνης της ανάπτυξης. Να αναφέρουμε μερικά ονόματα:
- Siemens
- BMW
- Volkswagen
- Bayer
- Thyssen.
Οι παραπάνω εταιρίες είναι ακόμα σήμερα ανάμεσα στις μεγαλύτερες Γερμανικές εταιρείες.
Έχοντας συχνά ενεργό ρόλο στην οργάνωση και τη διεκπεραίωση των φρικαλεοτήτων του ναζισμού (από στρατιωτικά οχήματα μέχρι θαλάμους αερίων), οι εταιρίες που τον υπηρέτησαν "εξωθήθηκαν" στην παραγωγή κυρίως καταναλωτικών προϊόντων, όπου και χρησιμοποίησαν την τεχνογνωσία που είχαν αποκτήσει μέχρι τότε.
Ας επανέρθουμε λοιπόν στην ιδέα του σχεδίου Μάρσαλ για το σήμερα. Τίθενται (τουλάχιστον από αυτό το ποστ) τα ακόλουθα ερωτήματα:
Αν σήμερα υπάρξει ένα τέτοιο σχέδιο, ποιες θα είναι οι εταιρίες που θα ωφεληθούν και τι θα αλλάξει στον τρόπο που αυτές παράγουν; Ποιος θα αποφασίσει; Στη βάση ποιων γεωπολιτικών προτεραιοτήτων; Σε βάση ποιου παραγωγικού μοντέλου;
Γιατί, ποιο θα είναι το νόημα αν και πάλι τη "βοήθεια" την καρπωθούν οι οικογένειες που ορίζουν την παραγωγή της Ελλάδας από το Β' Π.Π. μέχρι τώρα ή αν οι εταιρίες εξακολουθήσουν να λειτουργούν με βάση ένα χρεοκοπημένο (κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά...) μοντέλο παραγωγής;
Για ακόμα μια φορά, πιστεύω ότι το κίνημα για την "πραγματική δημοκρατία τώρα" μπορεί να μας διαφωτίσει: χρειάζεται επιτέλους δημοκρατία και στην ίδια την παραγωγική διαδικασία.
Μέσα στην σκοτεινιά της σημερινής πραγματικότητας στην Ελλάδα, υπάρχουν κάποια φωτεινά παραδείγματα, που το τι και πως θα παραχθεί είναι υπόθεση τόσο των "παραγωγών" όσο και των "καταναλωτών". Να αναφέρουμε απλά τους καλλιεργητές πατάτας της Πιερίας και τους εργαζόμενους της Ελευθεροτυπίας σαν πρόσφατα παραδείγματα.
Friday, December 23, 2011
Γιατί Ελευθεροτυπία έχει ακόμη σημασία
Η αναμενόμενη είδηση για το κλείσιμο της εφημερίδας “Ελευθεροτυπία” οφείλει να μας σοκάρει. Βέβαια, τόσα σοκ σε τόσο λίγο χρόνο δύσκολα τα αντέχει κανείς. Και μάλλον συνηθίζουμε. Ωστόσο παραμένει μια δυσμενέστατη εξέλιξη, που μπορεί – ελπίζω – να ανατραπεί μέσω των συντακτών και των αναγνωστών της.
Είναι δεδομένο ότι από τους πρώτους τομείς που χτύπησε η κρίση είναι τα ΜΜΕ. Είναι επίσης κατανοητή μια χαιρεκακία που μπορεί κανείς να αντιλαμβάνεται από όσους μισούν τους “αλήτες, ρουφιάνους, δημοσιογράφους” γενικώς, που μπορεί να προσλαμβάνει και καφρίλικες τοποθετήσεις, ότι τελικά βρίσκουν δουλειά στα ελληνικά ΜΜΕ οι άξιοι (βλ. πιτσιρίκο). Μια κουτοπόνηρη δηλαδή τοποθέτηση, που αγνοεί το γεγονός ότι σήμερα υπάρχει πόλεμος ενάντια στην κοινωνία στο σύνολό της (στο 99% που λεν και οι Αμερικάνοι στις πλατείες), όπου οι επιτιθέμενοι προβάλουν τον αυταρχισμό σε όλες τις πτυχές του σαν απάντηση σε κάθε ερώτηση.
Πέρα από τα οικονομικά μοντέλα (που σίγουρα παίζουν σημαντικό ρόλο), η κρίση των ΜΜΕ είναι και πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως κρίση της δημοσιογραφίας καθ'αυτής, ως ένα επάγγελμα που έχει την ευθύνη να κριτικάρει την εξουσία και να ενημερώνει τους πολίτες. Η διαπλοκή με την εξουσία ήταν και είναι ο βαθύτερος λόγος της παρακμής τους. Η απελευθέρωση της δημοσιογραφίας είναι ο όρος για την επιβίωσή της.
Ταυτόχρονα, έχει ανθίσει τα τελευταία χρόνια ένας χώρος ελεύθερου διαλόγου στο διαδίκτυο, με τα μπλογκς και – πιο πρόσφατα – τη δημοσιογραφία των πολιτών. Αυτός ο χώρος μπόρεσε να σπάσει το μονοπώλιο στην ενημέρωση, να κάνει φανερά όσα έκρυβαν στα επίσημα μίντια και να αναγκάσει πολλάκις τα τελευταία να αναμεταδώσουν ειδήσεις που κυκλοφόρησαν πρώτα στο διαδίκτυο.
Αυτή η “δημοκρατικοποίηση” της ελεύθερης έκφρασης επέτρεψε στις πρωτοπορίες του Αραβικού κόσμου να ζυμωθούν, να οργανωθούν και να οργανώσουν την ανατροπή καθεστώτων που φάνταζαν και ήταν παγιωμένα για δεκαετίες, όταν συνδέθηκαν με τους δρόμους, τις γειτονιές και τις πλατείες.
Ωστόσο, η δημοσιογραφία εξακολουθεί να έχει νόημα: η ανάγκη για μια καθολική, καθημερινή ενημέρωση πέρα από τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του καθένα από μας είναι μια προϋπόθεση για την ύπαρξη ενός δημοσίου διαλόγου, της Πολιτικής και της έννοιας της κοινωνίας.
Αν κάτι όμως γίνεται ξεκάθαρο μέσα από την κρίση αυτή, είναι ότι οι δημοσιογράφοι οφείλουν να αποκαταστήσουν και να επανακαθορίσουν τη σχέση τους με το κοινό, να ξαναμπούν σε τροχιά κριτικής της εξουσίας, πόσο μάλλον όταν η σαπίλα της γίνεται ανυπόφορη. Να αναδείξουν την κοινωνία των από κάτω, να συνδέσουν τα γεγονότα με τη ζωή του λαού και των λαών. Τη στιγμή που τα Δυτικά ΜΜΕ βυθίζονται στην αναξιοπιστία, το Αλ-Ταζίρα μετέδιδε ζωντανά τις επαναστάσεις στην Αραβία.
Ο κόσμος που σήμερα δοκιμάζεται στην καθημερινότητά του πρέπει να καταλάβει τη δημόσια σφαίρα. Η σημερινή κατάληψή της από τους μεγαλο-εργολάβους, τους εφοπλιστές, τους τραπεζίτες και την παρέα τους πνίγει κάθε προσπάθεια για από κοινού συζήτηση/αναζήτηση. Σε αυτή την “λαϊκή ανακατάληψη” της δημόσιας σφαίρας, οι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας (που έχουν ήδη μοιραστεί την ανέχεια που βιώνει η κοινωνία όντας απλήρωτοι τους τελευταίους μήνες) έχουν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο.
Η Ελευθεροτυπία ξεκίνησε σαν εγχείρημα των συντακτών της. Σήμερα χρειάζεται να ξαναβρεί εκείνο τον αρχικό βηματισμό, ενάντια στην εργοδοσία και τα διαπλεκόμενα, δίπλα σε μια κοινωνία που διαλύεται, ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, παρέα με τον κόσμο που κατέβηκε στις πλατείες.
Thursday, June 09, 2011
Περί πώλησης ΟΤΕ
Πρόσφατα είχα διαβάσει μια έκθεση (έκθεση McKinsey) που γραφόταν με αφορμή τη σύνοδο των G8 και την κουβέντα τους σε σχέση με το διαδίκτυο. Η έκθεση είχε ως σκοπό την ανάδειξη των ευκαιριών για τις επιχειρήσεις στο διαδίκτυο. Με την ανάλυση διαφωνώ σε πάρα πολλά σημεία. Ωστόσο, μεταξύ των δεδομένων που παρουσίαζε η έκθεση, είχε και μια λίστα με τις 250 καλύτερες εταιρίες σε παγκόσμιο επίπεδο που δραστηριοποιούνται στο διαδίκτυο. Από την Ελλάδα είχε μόνο μία: τον ΟΤΕ. Αυτή η καταχώρηση ήταν και η μοναδική αναφορά στην Ελλάδα σε ένα κείμενο 70 σελίδων.
Όσους αρέσκονται στην αποθέωση της "ιδιωτικής πρωτοβουλίας", του "επιχειρηματικού δαιμονίου των Ελλήνων" κτλ, ίσως ο γεγονός ότι καμία από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της Ελλάδας δε φιγούραρε σε αυτή τη λίστα θα πρέπει να τους προβληματίζει τουλάχιστον. Από την άλλη, όσοι έχουν πάρει χαμπάρι από την έννοια των κοινών, θα ξέρουν πόση αξία έχει συσωρευτεί εδώ και δεκαετίες ολόκληρες στην υποδομή του ΟΤΕ. Αυτή η υποδομή, καθώς και το γεγονός ότι ο ΟΤΕ φτάνει σε κάθε σπίτι στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένα "σταθερό κεφάλαια", αλλά εμπεριέχει και μια απίστευτη δυναμική επέκτασης των υπηρεσιών, μέρος της οποίας έχει πραγματοποιηθεί μέσα από τη διάδοση του διαδικτύου.
Προφανώς πρόκειται για το καλύτερο φιλέτο που έχει να προσφέρει η Ελλάδα στους δανειστές της, και μαζί με αυτό τις δυνατότητες επέκτασης των υπηρεσιών, προκειμένου να πάρει την επόμενη δόση της.
Θεωρώ ότι όχι μόνο απλά θα πρέπει να υπερασπιστούμε τον ΟΤΕ σαν δημόσιο οργανισμό, αλλά θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι ακριβώς, αυτοί οι οργανισμοί (ΟΤΕ, ΔΕΗ, Λιμάνια...) θα πρέπει να θεωρούνται δημόσιοι και όχι κρατικοί. Τουτέστιν, το πως διοικούνται και πως εξελίσσονται, το πως βελτιώνουν τις υπηρεσίες και τις υποδομές τους και παρέχουν ευκαιρίες για καινοτομία εντός και εκτός του οργανισμού, θα πρέπει να είναι αντικείμενο δημόσιου διαλόγου και όχι κρατικών αποφάσεων. Πόσο μάλλον όταν αυτές οι αποφάσεις γίνονται εν κρυπτώ και αφορούν ένα στυγνό ξεπούλημα, στα πλαίσια των φιλικών δεσμών τύπου Siemens ή ΔΝΤ.
Όσους αρέσκονται στην αποθέωση της "ιδιωτικής πρωτοβουλίας", του "επιχειρηματικού δαιμονίου των Ελλήνων" κτλ, ίσως ο γεγονός ότι καμία από τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της Ελλάδας δε φιγούραρε σε αυτή τη λίστα θα πρέπει να τους προβληματίζει τουλάχιστον. Από την άλλη, όσοι έχουν πάρει χαμπάρι από την έννοια των κοινών, θα ξέρουν πόση αξία έχει συσωρευτεί εδώ και δεκαετίες ολόκληρες στην υποδομή του ΟΤΕ. Αυτή η υποδομή, καθώς και το γεγονός ότι ο ΟΤΕ φτάνει σε κάθε σπίτι στην Ελλάδα δεν είναι απλά ένα "σταθερό κεφάλαια", αλλά εμπεριέχει και μια απίστευτη δυναμική επέκτασης των υπηρεσιών, μέρος της οποίας έχει πραγματοποιηθεί μέσα από τη διάδοση του διαδικτύου.
Προφανώς πρόκειται για το καλύτερο φιλέτο που έχει να προσφέρει η Ελλάδα στους δανειστές της, και μαζί με αυτό τις δυνατότητες επέκτασης των υπηρεσιών, προκειμένου να πάρει την επόμενη δόση της.
Θεωρώ ότι όχι μόνο απλά θα πρέπει να υπερασπιστούμε τον ΟΤΕ σαν δημόσιο οργανισμό, αλλά θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι ακριβώς, αυτοί οι οργανισμοί (ΟΤΕ, ΔΕΗ, Λιμάνια...) θα πρέπει να θεωρούνται δημόσιοι και όχι κρατικοί. Τουτέστιν, το πως διοικούνται και πως εξελίσσονται, το πως βελτιώνουν τις υπηρεσίες και τις υποδομές τους και παρέχουν ευκαιρίες για καινοτομία εντός και εκτός του οργανισμού, θα πρέπει να είναι αντικείμενο δημόσιου διαλόγου και όχι κρατικών αποφάσεων. Πόσο μάλλον όταν αυτές οι αποφάσεις γίνονται εν κρυπτώ και αφορούν ένα στυγνό ξεπούλημα, στα πλαίσια των φιλικών δεσμών τύπου Siemens ή ΔΝΤ.
Sunday, December 12, 2010
Η ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφόριση προϋπόθεση της Δημοκρατίας.
Το άρθρο 19 της οικουμενικής διακύρηξης για τα ανθρώπινα δικαιώματα αναφέρει:
Οι τελευταίες αποκαλύψεις του Wikileaks φαίνεται ότι ήταν η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι της συγκάληψης. Πολύ μεγάλο μέρος της συζήτησης έχει επικεντρωθεί σε αυτή τη συγκεκριμένη δυνατότητα του Διαδικτύου να "ξεσκεπάζει τα μυστικά", παρά στα ίδια τα μυστικά. Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι οι εν ψυχρώ δολοφονίες αμάχων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, δεν είχαν προκαλέσει καλέσματα μίσους όπως τα τωρινά, με ποιο ακραίο αυτό της ακροδεξιάς Σαρα Παλιν για να κυνηγήσουν τον Τζούλιαν Ασσάντζε όπως τον Μπιν Λάντεν (γεννώντας χιλιάδες ειρωνικά Tweets που έλεγαν ότι ο Τζούλιαν έχει χαλαρά δέκα χρόνια ελευθερίας μπροστά του). Η κινητοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο του Αμερικανικού κρατικού μηχανισμού μαρτυρά αν μη τι άλλο μια σημαντική διαφορά στο πως γίνεται αντιληπτή η "ποιότητα" των πληροφοριών που διαρρέουν.
'Ενα στοιχείο που κάνει ίσως τη διαφορά, είναι το γεγονός ότι οι αποκαλύψεις αφορούν τόσο τις σχέσεις μεταξύ κρατών και επιχειρηματιών (περιλαμβανομένης και της μαφίας), όσο και τις σχέσεις των κρατών μεταξύ τους. Έχει να κάνει δηλ. με τα "άπλυτα" της ίδιας της λειτουργίας των κρατικών μηχανισμών, και απειλεί, εμμέσως, τη δυνατότητά τους να κάνουν "βρωμίες". Ή αλλιώς, τη δυνατότητα του κράτους να εκτελεί τα όσα εκτελεί.
Ένα ενδιαφέρον "μέρος" αυτής της αντιπαράθεσης, ήταν η στάση των επιχειρήσεων που ενεπλάκησαν στο δίκτυο διανομής των πληροφοριών. Όπως εξηγεί ένας Αμερικάνος αξιωματούχος σε ένα διαφωτιστικό ντοκυμαντέρ, σε τελική ανάλυση, πίσω από τα σάιτ υπάρχουν εταιρίες τηλεπικοινωνίων, υπηρεσιών hosting, ιδιοκτήτες ακινήτων που θα πρέπει να ενοικιαστούν κ.ό.κ. Σαν συνέπεια, είχαμε μια σειρά από επιχειρήσεις που είτε υπέκυψαν σε πιέσεις, είτε (αν τις πιστέψουμε) έδρασαν με δική τους πρωτοβουλία, στην κατεύθυνση της αφαίρεσης τησ δυνατότητας εκπομπής πληροφοριών από το Wikileaks.
Aπό τα πρώτα εμπόδια που τέθηκαν στη λειτουργία του site ήταν η αφαίρεση του domain name (wikileaks.org), από τον "καταγραφέα" (register) EveryDNS.net. Με αυτό τον τρόπο καταστρατηγήθηκε -στο παρεμπιπτόντως - μια από τις αρχές ουδετερότητας του Παγκοσμίου Ιστού. Τα ονόματα τομέα θεωρούνται ιδιοκτησία αυτών στους οποίους έχουν καταγραφεί (και μάλιστα μπορεί να αποτελούν στρατηγική επιλογή για τις επιχειρήσεις, όπως στην περίπτωση του Facebook.me). Το ένα "κρατούμενο" που είχαμε δηλ. στην περίπτωση αυτή, είναι ότι τα domain names όχι μόνο γίνονται, αλλά μπορούν και ξε-γίνονται, με μονομερή απόφαση του register. Μια σημαντική υποχώριση στην υπόθεση της ουδετερότητας του διαδικτύου.
Η συμμαχία αντι-Wikileaks επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Ο Γάλλος υπουργός βιομηχανίας έστειλε γράμμα σε σημαντικούς παράγοντες της οικονομίας της τεχνολογίας της Γαλλίας, ζητώντας συμβουλές για τη διασφάλιση ότι το σάιτ της οργάνωσης (ή ακριβέστερα μέρος του) δεν θα φιλοξενείται πλέον στη Γαλλία.Επιπλέον, μια σειρά από εταιρίες όπως η Mastercard, η Amazon και η Ebay διέκοψαν την παροχή υπηρεσιών προς την οργάνωση. Μεταξύ των επιχειρημάτων που χρησιμοποιήθηκαν είναι και αυτό του copyright, ότι δηλ. το Wikileaks δεν είχε την πνευματική ιδιοκτησία των εγγράφων που δημοσίευσε (Amazon). Προφανώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο επιχείρημα: ποιος έχει την πνευματική ιδιοκτησία των δημόσιων εγγράφων αν όχι οι πολίτες οι ίδιοι; Βέβαια, θέμα copyright δεν τέθηκε από κανένα όταν η Google αξιοποίησε δεκάδες χιλιάδες μεταφράσεις του ΟΗΕ για να βελτιώσει τον αλγόριθμο μετάφρασής της. Όπως αναλύει ο αμερικάνος πανεπιστημιακός Clay Shirky, οι εταιρίες φτιάχνουν οι ίδιες τους όρους τους. Ωστόσο, το θέμα δεν είναι καινούργιο. Ο Shirky αναφέρει ότι στη δεκαετία του 70 είχε τεθεί το ζήτημα της ελεύθερης έκφρασης στα εμπορικά κέντρα, όπου τα Αμερικάνικα δικαστήρια αποφάνθηκαν ότι, παρ'ότι ιδιωτικοί χώροι, το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης ισχύει.
Όλες αυτές οι κινήσεις κατάφεραν τελικά να πετύχουν το αντίθετο απ'αυτό που επιδίωκαν. Μετά από ένα ανοικτό κάλεσμα, το Wikileaks απέκτησε μια ολοένα και αυξανόμενη λίστα mirror, ιστοσελίδων τρίτων από τις οποίες κάποιος μπορεί να συμβουλευτεί το περιεχόμενο της αρχικής σελίδας. Μεταξύ αυτών, και μία από το site της γαλλικής εφημερίδας Libération, που επέλεξε να συμμετέχει στο κίνημα συμπαράστασης με στόχο να "εμποδίσει την ασφυξία" που προσπαθούν να επιβάλλουν στην οργάνωση.
Ακόμα περισσότερο, βγήκε στην επιφάνεια μια νέα μορφή διαμαρτυρίας, όπως αυτή εκφράζεται από τη δράση των Anonymous. Μέχρι τώρα είχαμε συνηθήσει σε "επιθέσεις χάκερ" σε διάφορα σάιτ με τα οποία διαφωνούσαν. Η διαφορά σε αυτή την περίπτωση, είναι ότι δεν είναι οι χάκερ που "επιτίθονται", αλλά ο καθένας. Κατεβάζοντας οικιοθελώς ένα "ρομπότ", οι χρήστες συμμετέχουν σε μια επίθεση σε ένα συγκεκριμένο σάιτ, αποφασισμένη μέσα από ανώνυμες συζητήσεις σε φόρουμ όπως το 4chan. Τέτοιοι ακτιβισμοί χρησιμοποιούν μια μάλλον "τετριμένη" τεχνολογία για την πρόκληση DDOS (denial of service), που έγκειται στη δημιουργία ενός "μποτιλιαρίσματος" στο εν λόγω σάιτ, το οποίο με τη σειρά του οδηγεί στην αδυναμία εξυπηρέτησης των επισκεπτών (τέτοια "μποτιλιαρίσματα" είναι "φυσικό φαινόμενο" λ.χ. στο σάιτ του υπουργείου Παιδείας όταν βγαίνουν τα αποτελέσματα των πανελληνίων). Οι χρήστες που συμμετέχουν σε ένα τέτοιο γεγονός αρκεί να κατεβάσουν τη συγκεκριμένη εφαρμογή, χωρίς να χρειάζεται να είναι οι ίδιοι "χάκερ". Με μια έννοια λοιπόν, πρόκειται για το αντίστοιχο της "καθιστικής διαμαρτυρίας", η οποία εμποδίζει προσωρινά τη λειτουργία ενός κτηρίου, χωρίς ωστόσο να απειλεί τις υποδομές του. Η πρωτοτυπία του Anonymous έγκειται τελικά στο ότι αποτελεί μια δράση από το διαδίκτυο, μέσω του διαδικτύου και προς το διαδίκτυο, από "κανονικούς" χρήστες. Τέτοιες δράσεις μπορεί να έχουν συμβολικές επιπτώσεις, ή και οικονομικές, όταν οικονομικές δραστηριότητες συντονίζονται μέσω του Διαδικτύου (όπως πχ. στην περίπτωση της Mastercard).
Να επιστρέψω ωστόσο στο σημείο εκκίνησης, το δικαίωμα στην πρόσβαση και τη διακίνηση της πληροφορίας. Η όλη κατάσταση, όχι μόνο αναδυκνείει το Wikileaks ως ένα σημαντικότατο παίχτη στη δημόσια σφαίρα, αποσταθεροποιώντας ό,τι βασίζεται στην απόκρυψη της πληροφορίας, αλλά επανα-νοηματοδοτεί την έννοια της διαφάνειας. Δεν θυμάμαι ποια εκπομπή ήταν που έδειχνε διάφορους υπουργούς να λένε σε όλους τους τόνους "όλα στο φως!". Έιχε πολύ πλάκα..! Ωστόσο, αυτή η εμπειρία δείχνει ένα άλλο τρόπο - πέρα δηλ. από τη σύσταση κοινοβουλευτικών επιτροπών και την εκλογή νέων κυβερνήσεων - πολύ πιο αποτελεσματικό, να βγαίνουν "όλα στο φως": είναι μέσα από τη δημοσίευση μυστικών εγγράφων, τα οποία συνήθως αποτελούν "έγγραφα εργασίας" (όπως τα war logs ή τα τηλεγραφήματα) που έχουν χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιούνται από αυτούς στους οποίους έχει εκχωρηθεί το δικαίωμα να διοικούν, σαν "εργαλεία δουλειάς", που μπορεί κανείς να έχει την πιο συγκεκριμένη πληροφόριση για το τι και γιατί αποφασίζεται και πραγματοποιείται στην πράξη.
Συνεπώς, ένα μάθημα που θα έπρεπε να πάρουμε, είναι ίσως να ζητάμε να "δούμε το λογαριασμό" πριν τον πληρώσουμε, ή - στη χειρότερη - μετά. Μια πρώτη "εφαρμογή" (για αρχή) θα μπορούσε να είναι η υπόθεση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, και η πρόταση του Τουσέν να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους.
Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.Από τη μεριά των κοινωνικών επιστημών, ο διάσημος κοινωνιολόγος Μανιουέλ Καστέλς, στην εισαγωγή στο πρόσφατο βιβλίο του - Communication Power - αναφέρει αναμνήσεις από τη νεότητά του, όταν, φοιτητής στην Ισπανία, αγωνιζόταν ενάντια στη δικτατορία. Ανατρέχει στις στιγμές που μοίραζαν κρυφά προκυρήξεις στις αίθουσες του κινηματογράφου επιστρέφοντας, και στην πρωταρχική του πεποίθηση, ότι η εξουσία βασίζεται στον έλεγχο της επικοινωνίας και της πληροφορίας:
What I sensed then, and believe now, is that power is based on the control of communication and information, be it the macro-power of the state and media corporations or the micro-power of organizations of all sorts. And so, my struggle for free communication, my primitive, purple-ink blog of the time, was indeed an act of defiance, and the fascists, from their perspective, were right to try to catch us and shut us off, so closing the channels connecting individual minds to the public mind.Προϋπόθεση της δημοκρατίας, λοιπόν, είναι η ελεύθερη πρόσβαση και η ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας, η οποία είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την ελευθερία έκφρασης.
Οι τελευταίες αποκαλύψεις του Wikileaks φαίνεται ότι ήταν η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι της συγκάληψης. Πολύ μεγάλο μέρος της συζήτησης έχει επικεντρωθεί σε αυτή τη συγκεκριμένη δυνατότητα του Διαδικτύου να "ξεσκεπάζει τα μυστικά", παρά στα ίδια τα μυστικά. Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι οι εν ψυχρώ δολοφονίες αμάχων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, δεν είχαν προκαλέσει καλέσματα μίσους όπως τα τωρινά, με ποιο ακραίο αυτό της ακροδεξιάς Σαρα Παλιν για να κυνηγήσουν τον Τζούλιαν Ασσάντζε όπως τον Μπιν Λάντεν (γεννώντας χιλιάδες ειρωνικά Tweets που έλεγαν ότι ο Τζούλιαν έχει χαλαρά δέκα χρόνια ελευθερίας μπροστά του). Η κινητοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο του Αμερικανικού κρατικού μηχανισμού μαρτυρά αν μη τι άλλο μια σημαντική διαφορά στο πως γίνεται αντιληπτή η "ποιότητα" των πληροφοριών που διαρρέουν.
'Ενα στοιχείο που κάνει ίσως τη διαφορά, είναι το γεγονός ότι οι αποκαλύψεις αφορούν τόσο τις σχέσεις μεταξύ κρατών και επιχειρηματιών (περιλαμβανομένης και της μαφίας), όσο και τις σχέσεις των κρατών μεταξύ τους. Έχει να κάνει δηλ. με τα "άπλυτα" της ίδιας της λειτουργίας των κρατικών μηχανισμών, και απειλεί, εμμέσως, τη δυνατότητά τους να κάνουν "βρωμίες". Ή αλλιώς, τη δυνατότητα του κράτους να εκτελεί τα όσα εκτελεί.
Ένα ενδιαφέρον "μέρος" αυτής της αντιπαράθεσης, ήταν η στάση των επιχειρήσεων που ενεπλάκησαν στο δίκτυο διανομής των πληροφοριών. Όπως εξηγεί ένας Αμερικάνος αξιωματούχος σε ένα διαφωτιστικό ντοκυμαντέρ, σε τελική ανάλυση, πίσω από τα σάιτ υπάρχουν εταιρίες τηλεπικοινωνίων, υπηρεσιών hosting, ιδιοκτήτες ακινήτων που θα πρέπει να ενοικιαστούν κ.ό.κ. Σαν συνέπεια, είχαμε μια σειρά από επιχειρήσεις που είτε υπέκυψαν σε πιέσεις, είτε (αν τις πιστέψουμε) έδρασαν με δική τους πρωτοβουλία, στην κατεύθυνση της αφαίρεσης τησ δυνατότητας εκπομπής πληροφοριών από το Wikileaks.
Aπό τα πρώτα εμπόδια που τέθηκαν στη λειτουργία του site ήταν η αφαίρεση του domain name (wikileaks.org), από τον "καταγραφέα" (register) EveryDNS.net. Με αυτό τον τρόπο καταστρατηγήθηκε -στο παρεμπιπτόντως - μια από τις αρχές ουδετερότητας του Παγκοσμίου Ιστού. Τα ονόματα τομέα θεωρούνται ιδιοκτησία αυτών στους οποίους έχουν καταγραφεί (και μάλιστα μπορεί να αποτελούν στρατηγική επιλογή για τις επιχειρήσεις, όπως στην περίπτωση του Facebook.me). Το ένα "κρατούμενο" που είχαμε δηλ. στην περίπτωση αυτή, είναι ότι τα domain names όχι μόνο γίνονται, αλλά μπορούν και ξε-γίνονται, με μονομερή απόφαση του register. Μια σημαντική υποχώριση στην υπόθεση της ουδετερότητας του διαδικτύου.
Η συμμαχία αντι-Wikileaks επεκτάθηκε ακόμα περισσότερο τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο. Ο Γάλλος υπουργός βιομηχανίας έστειλε γράμμα σε σημαντικούς παράγοντες της οικονομίας της τεχνολογίας της Γαλλίας, ζητώντας συμβουλές για τη διασφάλιση ότι το σάιτ της οργάνωσης (ή ακριβέστερα μέρος του) δεν θα φιλοξενείται πλέον στη Γαλλία.Επιπλέον, μια σειρά από εταιρίες όπως η Mastercard, η Amazon και η Ebay διέκοψαν την παροχή υπηρεσιών προς την οργάνωση. Μεταξύ των επιχειρημάτων που χρησιμοποιήθηκαν είναι και αυτό του copyright, ότι δηλ. το Wikileaks δεν είχε την πνευματική ιδιοκτησία των εγγράφων που δημοσίευσε (Amazon). Προφανώς πρόκειται για ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο επιχείρημα: ποιος έχει την πνευματική ιδιοκτησία των δημόσιων εγγράφων αν όχι οι πολίτες οι ίδιοι; Βέβαια, θέμα copyright δεν τέθηκε από κανένα όταν η Google αξιοποίησε δεκάδες χιλιάδες μεταφράσεις του ΟΗΕ για να βελτιώσει τον αλγόριθμο μετάφρασής της. Όπως αναλύει ο αμερικάνος πανεπιστημιακός Clay Shirky, οι εταιρίες φτιάχνουν οι ίδιες τους όρους τους. Ωστόσο, το θέμα δεν είναι καινούργιο. Ο Shirky αναφέρει ότι στη δεκαετία του 70 είχε τεθεί το ζήτημα της ελεύθερης έκφρασης στα εμπορικά κέντρα, όπου τα Αμερικάνικα δικαστήρια αποφάνθηκαν ότι, παρ'ότι ιδιωτικοί χώροι, το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης ισχύει.
Όλες αυτές οι κινήσεις κατάφεραν τελικά να πετύχουν το αντίθετο απ'αυτό που επιδίωκαν. Μετά από ένα ανοικτό κάλεσμα, το Wikileaks απέκτησε μια ολοένα και αυξανόμενη λίστα mirror, ιστοσελίδων τρίτων από τις οποίες κάποιος μπορεί να συμβουλευτεί το περιεχόμενο της αρχικής σελίδας. Μεταξύ αυτών, και μία από το site της γαλλικής εφημερίδας Libération, που επέλεξε να συμμετέχει στο κίνημα συμπαράστασης με στόχο να "εμποδίσει την ασφυξία" που προσπαθούν να επιβάλλουν στην οργάνωση.
Ακόμα περισσότερο, βγήκε στην επιφάνεια μια νέα μορφή διαμαρτυρίας, όπως αυτή εκφράζεται από τη δράση των Anonymous. Μέχρι τώρα είχαμε συνηθήσει σε "επιθέσεις χάκερ" σε διάφορα σάιτ με τα οποία διαφωνούσαν. Η διαφορά σε αυτή την περίπτωση, είναι ότι δεν είναι οι χάκερ που "επιτίθονται", αλλά ο καθένας. Κατεβάζοντας οικιοθελώς ένα "ρομπότ", οι χρήστες συμμετέχουν σε μια επίθεση σε ένα συγκεκριμένο σάιτ, αποφασισμένη μέσα από ανώνυμες συζητήσεις σε φόρουμ όπως το 4chan. Τέτοιοι ακτιβισμοί χρησιμοποιούν μια μάλλον "τετριμένη" τεχνολογία για την πρόκληση DDOS (denial of service), που έγκειται στη δημιουργία ενός "μποτιλιαρίσματος" στο εν λόγω σάιτ, το οποίο με τη σειρά του οδηγεί στην αδυναμία εξυπηρέτησης των επισκεπτών (τέτοια "μποτιλιαρίσματα" είναι "φυσικό φαινόμενο" λ.χ. στο σάιτ του υπουργείου Παιδείας όταν βγαίνουν τα αποτελέσματα των πανελληνίων). Οι χρήστες που συμμετέχουν σε ένα τέτοιο γεγονός αρκεί να κατεβάσουν τη συγκεκριμένη εφαρμογή, χωρίς να χρειάζεται να είναι οι ίδιοι "χάκερ". Με μια έννοια λοιπόν, πρόκειται για το αντίστοιχο της "καθιστικής διαμαρτυρίας", η οποία εμποδίζει προσωρινά τη λειτουργία ενός κτηρίου, χωρίς ωστόσο να απειλεί τις υποδομές του. Η πρωτοτυπία του Anonymous έγκειται τελικά στο ότι αποτελεί μια δράση από το διαδίκτυο, μέσω του διαδικτύου και προς το διαδίκτυο, από "κανονικούς" χρήστες. Τέτοιες δράσεις μπορεί να έχουν συμβολικές επιπτώσεις, ή και οικονομικές, όταν οικονομικές δραστηριότητες συντονίζονται μέσω του Διαδικτύου (όπως πχ. στην περίπτωση της Mastercard).
Να επιστρέψω ωστόσο στο σημείο εκκίνησης, το δικαίωμα στην πρόσβαση και τη διακίνηση της πληροφορίας. Η όλη κατάσταση, όχι μόνο αναδυκνείει το Wikileaks ως ένα σημαντικότατο παίχτη στη δημόσια σφαίρα, αποσταθεροποιώντας ό,τι βασίζεται στην απόκρυψη της πληροφορίας, αλλά επανα-νοηματοδοτεί την έννοια της διαφάνειας. Δεν θυμάμαι ποια εκπομπή ήταν που έδειχνε διάφορους υπουργούς να λένε σε όλους τους τόνους "όλα στο φως!". Έιχε πολύ πλάκα..! Ωστόσο, αυτή η εμπειρία δείχνει ένα άλλο τρόπο - πέρα δηλ. από τη σύσταση κοινοβουλευτικών επιτροπών και την εκλογή νέων κυβερνήσεων - πολύ πιο αποτελεσματικό, να βγαίνουν "όλα στο φως": είναι μέσα από τη δημοσίευση μυστικών εγγράφων, τα οποία συνήθως αποτελούν "έγγραφα εργασίας" (όπως τα war logs ή τα τηλεγραφήματα) που έχουν χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιούνται από αυτούς στους οποίους έχει εκχωρηθεί το δικαίωμα να διοικούν, σαν "εργαλεία δουλειάς", που μπορεί κανείς να έχει την πιο συγκεκριμένη πληροφόριση για το τι και γιατί αποφασίζεται και πραγματοποιείται στην πράξη.
Συνεπώς, ένα μάθημα που θα έπρεπε να πάρουμε, είναι ίσως να ζητάμε να "δούμε το λογαριασμό" πριν τον πληρώσουμε, ή - στη χειρότερη - μετά. Μια πρώτη "εφαρμογή" (για αρχή) θα μπορούσε να είναι η υπόθεση της τρέχουσας οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, και η πρόταση του Τουσέν να ανοίξουν τα βιβλία του δημόσιου χρέους.
Thursday, November 04, 2010
Κάλεσμα του Υπ. Παιδείας για συμμετοχή στη Wikipedia
Μόλις ενημερώθηκα από τον ΕΛΛΑΚ για τη δημόσια διαβούλευση που άνοιξε το Υπουργείο Παιδείας σε σχέση με τον εμπλουτισμό της Βικιπαίδειας.
Όπως διαβάζουμε,
Κατά συνέπεια το ερώτημα της Βικιπαιδείας αλλάζει φυσιογνωμία. Από ένα πρότζεκτ επί της ουσίας αλληλεγγύης και ελεύθερης ανταλλαγής γνώσης παίρνει ένα χαρακτήρα υποκατάστασης του εκπαιδευτικού συστήματος.
Είναι εφικτό; Δεν έχω συμμετάσχει ενεργά στην κοινότητα της Βικιπαίδειας για να έχω μια εικόνα από πρώτο χέρι (πέρα από περιστασιακές τροποποιήσεις). Νομίζω όμως ότι κάτι πάει στραβά.
Όλοι όσοι έχουμε σπουδάσει κάπου θυμόμαστε ένα καθηγητή (τουλάχιστον) που έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευσή μας. Είναι αλήθεια ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πλέον δεν (μπορεί να ισχυρίζεται ότι) έχει το μονοπώλιο στη δημιουργία και τη διάδοση της γνώσης. Αλλά να μην τρελαθούμε κιόλας.
Κάπου διάβαζα για τις συνέπειες που είχε η πίεση προς τη Wikipedia για "ποιότητα". Η μανία κάποιων να έχουν "εγγυημένα αποτελέσματα" από ένα εθελοντικό εγχείρημα οδήγησε στην εισαγωγή περισσοτέρων εμποδίων ("ασφαλιστικών δικλείδων") σε κάποιες κοινότητες. Αυτό είχε σαν συνέπεια τη μείωση των συμμετοχών. Ένα μεγάλο μέρος των συνεισφορών γίνονται από κόσμο σαν κι εμένα, που θα διορθώσει μια λεπτομέρεια σε ένα άρθρο που τυχαίνει να τη γνωρίζει (βλ. Τhe wealth of networks).
Αν οι νέεοι/ες και οι εργαζόμενοι είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο να ασχολουθούν με αυτά που τους αρέσουν, πιστεύω τα κοινά εγχειρήματα (Βικιπαίδεια, ελεύθερο λογισμικό, ... ) θα πήγαιναν κι αυτά πολύ καλύτερα.
Όπως διαβάζουμε,
Παράλληλα, φαίνεται ότι η αρχική (επί 2008) άποψη της νύν Υπ. Παιδείας σε σχέση με την ενισχυτική διδασκαλία, ότι δηλαδή πρεπει:
Ο απώτερος στόχος είναι η Ελληνική Wikipedia να φτάσει σε ένα ποσοτικό και ποιοτικό επίπεδο που να επιτρέπει τη χρήση της, ως εργαλείο αναφοράς, από την σχολική και ακαδημαϊκή κοινότητα. Σήμερα η Ελληνική Wikipedia έχει περίπου 56.000 λήμματα, 650 ενεργούς χρήστες και 18 διαχειριστές. Ως στόχος της παρούσας πρόσκλησης προσδιορίζονται τα 120.000 λήμματα, καθώς και η συνδρομή στην περαιτέρω ανάπτυξη της Ελληνικής κοινότητας Wikipedia ώστε να εξασφαλιστεί η βιώσιμη και σε βάθος χρόνου ανάπτυξη της εγκυκλοπαίδειας.
Να υποστηριχτεί η ενισχυτική διδασκαλία σε όλα τα σχολεία, να αντιμετωπίσουμε το τεράστιο πρόβλημα των φροντιστηρίων. Από το Γενάρη να πούμε, ότι είναι προτεραιότητα η ενισχυτική διδασκαλία με υψηλού επιπέδου καθηγητές, με αξιολόγησή τους για το έργο που παράγουν, με σοβαρή και αξιοπρεπή αμοιβή για ενισχυτική διδασκαλία.
έχει μετατοπιστεί στην απόφαση - απ'ότι λέγεται - ότι
Δεν θα λειτουργήσει τους θεσμούς αντισταθμιστικής εκπαίδευσης δηλ. την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη και την Ενισχυτική Διδασκαλία.
Στην Καθημερινή ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του Υπουργείου δήλωνε για το πρότζεκτ ενός «ψηφιακού φροντιστηρίου»:
«Στοιχίζει 100 φορές λιγότερο από τα κρατικά φροντιστήρια (ενισχυτική διδασκαλία). Ενα παιδί σε κάποιο νησί θα μπορεί να παρακολουθήσει ξανά τη διδασκαλία ενός κεφαλαίου και να κάνει όσες ερωτήσεις θέλει μέσω του μηχανισμού help - desk», ανέφερε, μιλώντας στην «Κ», υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Παιδείας.
Κατά συνέπεια το ερώτημα της Βικιπαιδείας αλλάζει φυσιογνωμία. Από ένα πρότζεκτ επί της ουσίας αλληλεγγύης και ελεύθερης ανταλλαγής γνώσης παίρνει ένα χαρακτήρα υποκατάστασης του εκπαιδευτικού συστήματος.
Είναι εφικτό; Δεν έχω συμμετάσχει ενεργά στην κοινότητα της Βικιπαίδειας για να έχω μια εικόνα από πρώτο χέρι (πέρα από περιστασιακές τροποποιήσεις). Νομίζω όμως ότι κάτι πάει στραβά.
Όλοι όσοι έχουμε σπουδάσει κάπου θυμόμαστε ένα καθηγητή (τουλάχιστον) που έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευσή μας. Είναι αλήθεια ότι το εκπαιδευτικό σύστημα πλέον δεν (μπορεί να ισχυρίζεται ότι) έχει το μονοπώλιο στη δημιουργία και τη διάδοση της γνώσης. Αλλά να μην τρελαθούμε κιόλας.
Κάπου διάβαζα για τις συνέπειες που είχε η πίεση προς τη Wikipedia για "ποιότητα". Η μανία κάποιων να έχουν "εγγυημένα αποτελέσματα" από ένα εθελοντικό εγχείρημα οδήγησε στην εισαγωγή περισσοτέρων εμποδίων ("ασφαλιστικών δικλείδων") σε κάποιες κοινότητες. Αυτό είχε σαν συνέπεια τη μείωση των συμμετοχών. Ένα μεγάλο μέρος των συνεισφορών γίνονται από κόσμο σαν κι εμένα, που θα διορθώσει μια λεπτομέρεια σε ένα άρθρο που τυχαίνει να τη γνωρίζει (βλ. Τhe wealth of networks).
Αν οι νέεοι/ες και οι εργαζόμενοι είχαν περισσότερο ελεύθερο χρόνο να ασχολουθούν με αυτά που τους αρέσουν, πιστεύω τα κοινά εγχειρήματα (Βικιπαίδεια, ελεύθερο λογισμικό, ... ) θα πήγαιναν κι αυτά πολύ καλύτερα.
Sunday, September 26, 2010
Στην 49η θέση σε ταχύτητα "κατεβάσματος" η Ελλάδα.
Μπορεί η Ελλάδα να είναι η 22η οικονομία του κόσμου, να μιλάμε συχνά για καινοτομία, εποχή της πληροφορίας κτλ, να κερδίσαμε προ καιρού το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, να οργανώσαμε Ολυμπιακούς, αλλά σε ότι αφορά την ταχύτητα του Διαδικτύου, είμαστε μάλλον πίσω.
Σύμφωνα με το Netindex η Ελλάδα καταλαμβάνει τη 49η θέση παγκόσμια στην ταχύτητα "κατεβάσματος" από το σπίτι (με 7.02 Mbps). Προηγούνται 48 χώρες (όπως είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς άλλωστε), μεταξύ των οποίων η Μολδαβία (4η θέση), η Ρουμανία (9η), η Βουλγαρία (12η), η Ουγκαρία και η Ουκρανία (18η και 19η αντίστοιχα) κ.ά. (Αναλυτικά η λίστα στο παραπάνω λινκ).
Όσον αφορά την ταχύτητα "ανεβάσματος", το ίδιο site κατατάσει την Ελλάδα στην 96η θέση (με μέση ταχύτητα 0.68 Mbps).
Τυχαίο; Δεν νομίζω...
Σύμφωνα με το Netindex η Ελλάδα καταλαμβάνει τη 49η θέση παγκόσμια στην ταχύτητα "κατεβάσματος" από το σπίτι (με 7.02 Mbps). Προηγούνται 48 χώρες (όπως είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς άλλωστε), μεταξύ των οποίων η Μολδαβία (4η θέση), η Ρουμανία (9η), η Βουλγαρία (12η), η Ουγκαρία και η Ουκρανία (18η και 19η αντίστοιχα) κ.ά. (Αναλυτικά η λίστα στο παραπάνω λινκ).
Όσον αφορά την ταχύτητα "ανεβάσματος", το ίδιο site κατατάσει την Ελλάδα στην 96η θέση (με μέση ταχύτητα 0.68 Mbps).
Τυχαίο; Δεν νομίζω...
Saturday, September 18, 2010
Για την ομιλία του ΓΑΠ
Είμαι έκπληκτος από την έκπληξη που δημιούργησε η ομιλία του ΓΑΠ στη Θεσσαλονίκη, σε σχέση με τον κόσμο που ασχολείται με την τεχνολογία. Είναι προφανές από πριν τις εκλογές ότι προσπαθεί να το παίξει ο "Ομπάμα της Ελλάδας".
Αλλά επειδή αναφέρεται σε συγκεκριμένα παραδείγματα που αποτελούν το κέντρο του διδακτορικού μου (Opencoffee, on-line πλατφόρμες, εφαρμογές iPhone) νιώθω κάπου μια υποχρέωση να μοιραστώ τις σκέψεις μου.
Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλλό ήταν ο Ομπάμα. Χαρακτηριστικά, μιλώντας με ένα διευθυντή μιας πολύ γνωστής πλατφόρμας ελεύθερου λογισμικού στο Παρίσι (σε ένα από αυτά τα co-working spaces τύπου Opencoffee) λίγο πριν τις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές, μου εκμυστηρεύτηκε ότι άμα δεν έβγαινε ο Ομπάμα θα το σκεφτόταν πολύ σοβαρά να αλλάξει χώρα! Επιπλέον, ο Ομπάμα στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο από το λόμπυ των εταιρειών της Silicon Valley τύπου Google σε σύγκρουση με το λόμπυ των εταιρειών του πολέμου.
Παρά το ότι υπάρχουν πολιτικά ζητήματα ανοικτά και σε αυτού του είδους τις εταιρείες (πχ. ιδιωτικότητα), η Silicon Valley πολιτικά και πολιτισμικά είναι μια "άλλη Αμερική", στα μάτια πρώτ'απ'όλα των ίδιων των Αμερικάνων. Κάποια ιστορικά γεγονότα είναι γνωστά (όπως πχ το αντιπολεμικό κίνημα και το Γουντσοκ στην περιοχή). Σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου (για ερευνητικούς λόγους) μπόρεσα να δω και κάποια άλλα. Πχ. το ΦΠΑ ότι στην περιοχή είναι 6% και ότι στα μαγαζιά οι πωλητές μιλάνε συνήθως και ισπανικά, λόγω της ισπανόφωνης κοινότητας που κατάγεται από το Μεξικό. Θέλω να πώ δηλ. ότι η ανοικτή κουλτούρα που βλέπουμε και να μεταφράζεται στις τεχνολογίες μέσω του ανοικτού λογισμικού και της ανοικτής αρχιτεκτονικής δεν έπεσε από τον ουρανό. Επιπλέον, ο Ομπάμα εξέφρασε όχι μόνο τη "δίψα για καινοτομία" σκέτη, ξερή. Την ένταξε σε ένα γενικότερο πολιτικό λόγο για "Αλλαγή", και ένα πρόγραμμα όπου η προμετωπίδα του είναι η κοινωνική ασφάλιση για όλους.
Κάμερα πάλι πίσω στην Ελλάδα. Μπορώ να φανταστώ την ικανοποίηση όσων συμμετέχουν στα πετυχημένα παραδείγματα του ΓΑΠ, αφού είναι μια αναγνώριση για την εργασία τους. Ωστόσο, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ένα σωρό άλλα πράγματα. Πχ, η πρώτη κίνηση της κυβέρνησης, πριν κάν ανακοινώσει το πρόγραμμά της, ήταν να την πέσει στα Εξάρχεια. Τον κατεξοχήν ανοικτό χώρο της Αθήνας, με δεκάδες εκδοτικούς οίκους δραστηριους στην περιοχή κτλ κτλ. Και μάλιστα στο καφέ Φλοράλ, που έχει χαρακτηριστικά "Opencoffee" (wifi, βιβλία, κόσμο που διαβάζει...). Μετά η σκέψη μου πάει στην πλατεία του Άγ(ρ)ιου Παντελεήμοντα και τα πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες, με την κάλυψη και ενίοτε τη συμμετοχή της αστυνομίας. Και βέβαια, τη Siemens.
Αλλά το χειρότερο ίσως είναι ότι η αναφορά σε αυτό το "ανοικτό μοντέλο" γίνεται για να το αντιπαραβάλλει (ο ΓΑΠ) με μια "παλιά κοινωνία". Αν δούμε όμως ποια είναι αυτή η παλιά κοινωνία στην οποία επιτείθεται, είναι οι γιαγιάδες που βλέπουν μείωση της σύνταξής τους, οι καθηγητές... ενώ ακόμα ψάχνουμε να δούμε που πήγαν τα λεφτά της Siemens και των γιατρών του Κολωνακίου. (για τράπεζες και εφοπλιστές να μη μιλήσω καλύτερα).
Θα μου πείτε. ΟΚ. Καλό όμως δεν είναι που τους ανέφερε; Δεν ξέρω. Η οικιότητα είναι μια από της βασικές προϋποθέσεις για να λειτουργήσουν τέτοιοι χώροι. Σίγουρα προκύπτουν "σταρ", αλλά αυτοί προκύπτουν μέσα από την αναγνώριση της δουλειάς τους από τους ομοίους (peer) τους και όχι από το κράτος. Το κράτος θα περίμενε κανένας να ανακοινώσει τίποτα έργα τύπου δίκτυα, να δώσει τίποτα υποτροφίες σε φοιτητές/διδακτορικούς και τέτοια. Αλλά δεν ακούσαμε κατι σχετικό στη ΔΕΘ.
Αλλά επειδή αναφέρεται σε συγκεκριμένα παραδείγματα που αποτελούν το κέντρο του διδακτορικού μου (Opencoffee, on-line πλατφόρμες, εφαρμογές iPhone) νιώθω κάπου μια υποχρέωση να μοιραστώ τις σκέψεις μου.
Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλλό ήταν ο Ομπάμα. Χαρακτηριστικά, μιλώντας με ένα διευθυντή μιας πολύ γνωστής πλατφόρμας ελεύθερου λογισμικού στο Παρίσι (σε ένα από αυτά τα co-working spaces τύπου Opencoffee) λίγο πριν τις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές, μου εκμυστηρεύτηκε ότι άμα δεν έβγαινε ο Ομπάμα θα το σκεφτόταν πολύ σοβαρά να αλλάξει χώρα! Επιπλέον, ο Ομπάμα στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο από το λόμπυ των εταιρειών της Silicon Valley τύπου Google σε σύγκρουση με το λόμπυ των εταιρειών του πολέμου.
Παρά το ότι υπάρχουν πολιτικά ζητήματα ανοικτά και σε αυτού του είδους τις εταιρείες (πχ. ιδιωτικότητα), η Silicon Valley πολιτικά και πολιτισμικά είναι μια "άλλη Αμερική", στα μάτια πρώτ'απ'όλα των ίδιων των Αμερικάνων. Κάποια ιστορικά γεγονότα είναι γνωστά (όπως πχ το αντιπολεμικό κίνημα και το Γουντσοκ στην περιοχή). Σε μια πρόσφατη επίσκεψή μου (για ερευνητικούς λόγους) μπόρεσα να δω και κάποια άλλα. Πχ. το ΦΠΑ ότι στην περιοχή είναι 6% και ότι στα μαγαζιά οι πωλητές μιλάνε συνήθως και ισπανικά, λόγω της ισπανόφωνης κοινότητας που κατάγεται από το Μεξικό. Θέλω να πώ δηλ. ότι η ανοικτή κουλτούρα που βλέπουμε και να μεταφράζεται στις τεχνολογίες μέσω του ανοικτού λογισμικού και της ανοικτής αρχιτεκτονικής δεν έπεσε από τον ουρανό. Επιπλέον, ο Ομπάμα εξέφρασε όχι μόνο τη "δίψα για καινοτομία" σκέτη, ξερή. Την ένταξε σε ένα γενικότερο πολιτικό λόγο για "Αλλαγή", και ένα πρόγραμμα όπου η προμετωπίδα του είναι η κοινωνική ασφάλιση για όλους.
Κάμερα πάλι πίσω στην Ελλάδα. Μπορώ να φανταστώ την ικανοποίηση όσων συμμετέχουν στα πετυχημένα παραδείγματα του ΓΑΠ, αφού είναι μια αναγνώριση για την εργασία τους. Ωστόσο, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ένα σωρό άλλα πράγματα. Πχ, η πρώτη κίνηση της κυβέρνησης, πριν κάν ανακοινώσει το πρόγραμμά της, ήταν να την πέσει στα Εξάρχεια. Τον κατεξοχήν ανοικτό χώρο της Αθήνας, με δεκάδες εκδοτικούς οίκους δραστηριους στην περιοχή κτλ κτλ. Και μάλιστα στο καφέ Φλοράλ, που έχει χαρακτηριστικά "Opencoffee" (wifi, βιβλία, κόσμο που διαβάζει...). Μετά η σκέψη μου πάει στην πλατεία του Άγ(ρ)ιου Παντελεήμοντα και τα πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες, με την κάλυψη και ενίοτε τη συμμετοχή της αστυνομίας. Και βέβαια, τη Siemens.
Αλλά το χειρότερο ίσως είναι ότι η αναφορά σε αυτό το "ανοικτό μοντέλο" γίνεται για να το αντιπαραβάλλει (ο ΓΑΠ) με μια "παλιά κοινωνία". Αν δούμε όμως ποια είναι αυτή η παλιά κοινωνία στην οποία επιτείθεται, είναι οι γιαγιάδες που βλέπουν μείωση της σύνταξής τους, οι καθηγητές... ενώ ακόμα ψάχνουμε να δούμε που πήγαν τα λεφτά της Siemens και των γιατρών του Κολωνακίου. (για τράπεζες και εφοπλιστές να μη μιλήσω καλύτερα).
Θα μου πείτε. ΟΚ. Καλό όμως δεν είναι που τους ανέφερε; Δεν ξέρω. Η οικιότητα είναι μια από της βασικές προϋποθέσεις για να λειτουργήσουν τέτοιοι χώροι. Σίγουρα προκύπτουν "σταρ", αλλά αυτοί προκύπτουν μέσα από την αναγνώριση της δουλειάς τους από τους ομοίους (peer) τους και όχι από το κράτος. Το κράτος θα περίμενε κανένας να ανακοινώσει τίποτα έργα τύπου δίκτυα, να δώσει τίποτα υποτροφίες σε φοιτητές/διδακτορικούς και τέτοια. Αλλά δεν ακούσαμε κατι σχετικό στη ΔΕΘ.
Tuesday, July 13, 2010
Τι απογράφεται ακριβώς; Απλές συνταγές για να σκοτώσετε την πολιτική.
Μέσα σε δέκα μέρες, στα τέλη Ιουλίου, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργοί καλούνται να αυτο-απογραφούν στην ειδική ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών. Η αποστολή συνοδεύεται από τα θριαμβευτικά σχόλια των μίντια, αφού θα γίνει κατορθωτό κάτι που δεν έχει γίνει από τη μεταπολίτευση, να “μάθουμε πόσους δημοσίους υπαλλήλους έχουμε”. Το “κίνητρο” για την απογραφή είναι απλό: όσοι δεν απογραφούν , δε θα πληρωθούν (πρωτότυπη ποινή για μη συμμόρφωση).
Έτσι λοιπόν, μετά από απαιτήσεις της τρόικας που κυβερνάει μετά τις τελευταίες εκλογές, “νοικοκυρεύεται” για άλλη μια φορά η χώρα. Το επιχείρημα του “νοικοκυρέματος” είναι άλλωστε από τα αγαπημένα συνθήματα του νεοφιλελευθερισμού, τουλάχιστον από την εποχή του Σημίτη μέχρι σήμερα. Όπως έχει δείξει η ιστορία όμως, δεν πρόκειται για μια διαδικασία τακτοποίησης των “κακώς κειμένων” όπως θα ήθελαν να φαντασιώνονται οι “νοικοκυραίοι”. Πρόκειται για μια πολιτική διαδικασία καθαυτή, αναδιάρθρωσης του κράτους, με έντονα ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία. Και μάλιστα με τη βία.
Ας πάρουμε τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Το πρώτο στοιχείο είναι ασφαλώς το στοιχείο της βίας: βίας, με την έννοια της βιασύνης και βίας με την έννοια της επιβολής. Ωστόσο, οι δυο αυτές έννοιες δεν απέχουν και τόσο, καθώς, όπως τόνιζε και ο Γάλλος φιλόσοφος Ντανιέλ Μπενσαϊντ (που μας άφησε πρόσφατα) η πολιτική και η δημοκρατία απαιτούν το χρόνο (και τον τόπο) τους. Το πρώτο ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι ποιος το αποφάσισε, με ποια διαδικασία, πού είναι ο διάλογος και πού η πολιτική. Πρόκειται για άλλη μία “επιχείρηση αστραπή”. Η αλήθεια είναι ότι τείνουμε να συνηθίσουμε στη λογική του “αποφασίζουμε, διατάζουμε, υλοποιούμε” και μετά “κλαιγόμαστε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς” (μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς).
Έπειτα, υπάρχουν δυο επιπλέον ερωτήματα: α) ποια στοιχεία χρειάζονται για την απογραφή, β) ποιος είναι αυτός που θα κάνει την απογραφή. Το πρώτο παραπέμπει ευθέως στο ερώτημα του “τι είναι ο δημόσιος υπάλληλος”. Έχει να κάνει δηλαδή με μια πολιτική συζήτηση για το νόημα του κράτους και των λειτουργών του, και όχι απλά με κάποια πεδία μιας φόρμας που πρέπει να συμπληρωθούν για “τυπικούς λόγους”. Ωστόσο, φαίνεται ότι η απάντηση έχει ήδη δοθεί: δεν είναι άλλη από αυτή που επιτάσσει η GATS [1], που θέλει τις υπηρεσίες να μετριούνται σαν εμπόρευμα (και να ιδιωτικοποιούνται, βεβαίως, βεβαίως). Συνεπώς, η απουσία του “κουτιού” για τη διάκριση μεταξύ δημοσίου υπαλλήλου και δημοσίου λειτουργού, έχει να κάνει με την αναδιάρθρωση που έχει ξεκινήσει ουσιαστικά από το 1985 και που η τρόικα επιχειρεί να αποτελειώσει, η οποία δεν καταλαβαίνει από Παιδεία, Υγεία και λειτουργήματα.
- Α! Τους δικαστές. Να μην ξεχάσουμε τους δικαστές!
- Ασφαλώς! Αυτοί ασκούν εξουσία!
- Ναι..
- Μήτσο, βάλε ένα κουτάκι για τους δικαστές!
-ΟΚ. Έγινε.
Συνεχίζοντας στο ερώτημα “τι τύπου δεδομένα ζητούνται” φτάνουμε και στο “ποιος τα μαζεύει”. Οι ενστάσεις της Αρχής Προστασίας των προσωπικών δεδομένων είναι εύλογες: για ποιο λόγο να δίνεις το mail και το κινητό σου τηλέφωνο στο κράτος; Ήδη θα ήταν αυθαίρετο αν το έδινες στον προϊστάμενό σου, πολλώ δε μάλλον σε μια “ανώτερη αρχή”. Η δικαιολογία των “τεχνικών μέσων” είναι τουλάχιστον αφελής. Επί της ουσίας αυτό που παίζει είναι ότι εγκαθίσταται μια προσωπική σχέση του κάθε υπαλλήλου με την κυβέρνηση την ίδια, η οποία μάλιστα θα αναλαμβάνει να πληρώσει την αμοιβή του, πέρα από την υπηρεσία του, το λειτούργημά του, το χώρο εργασίας του... Αυτός ο πρωτόγνωρος , για την ιστορία του Ελληνικού κράτους, συγκεντρωτισμός δικαιολογείται με το επιχείρημα της διαφάνειας: με το να είναι η ίδια η κυβέρνηση αυτή που ελέγχει τις πληρωμές, αποφεύγονται οι πελατειακές σχέσεις... Μάλιστα. (κάτι άσχετο, μήπως άκουσε κανένας αν βρέθηκαν τα λεφτά της Siemens πουθενά;).
Επί της ουσίας, αυτό που προετοιμάζει η απογραφή είναι η τελική επίθεση στο δημόσιο τομέα: όπως η απογραφή των οικονομικών ήταν η προετοιμασία της πολιτικής του σοκ (την οποία το ΠΑΣΟΚ, να το παραδεχτούμε, προχωράει αποτελεσματικότερα από την ΝΔ), ένα δεύτερο σοκ μας προετοιμάζεται. Πόσο πάτε στοίχημα ότι στο τέλος θα πούνε:
- Ωχ! Δεν το ξέραμε ότι έχουμε τόσους δημόσιους υπαλλήλους! Πρέπει να εφαρμόσουμε άμεσα την πολιτική που τόσα χρόνια προσπαθούμε, αλλά τώρα θα έχουμε και κάποια στατιστικά (επεξεργασμένα πιθανότατα με MySQL και που θα καταλήγουν σε ένα πίνακα XL και ένα διάγραμμα που θα αποδεικνύουν με ακριβή ανακρίβεια την άγνοια στην οποία ήμασταν βυθισμένοι, ανακοινωμένα σε .pdf!)
Και όλα αυτά, με μια τεχνοκρατική σως, του “απλώς καταγράφουμε”. Τελικά, κανένας δεν συζητάει, κανένας δεν αναλαμβάνει πολιτική ευθύνη. Χρησιμοποιώντας υψηλές τεχνολογίες, διαβάζουμε τους αριθμούς, οι οποίοι σαν το Μαντείο των Δελφών, σαν τα κόκκαλα της νυχτερίδας, σαν το χταπόδι του γερμανικού ενυδρείου (ή μήπως χειρότερα¨;) θα μας πούνε τι πολιτική να ακολουθήσουμε. Ή, ακόμα περισσότερο, θα επιβεβαιώσουν θριαμβευτικά (στα νούμερα) τις την ανάγκη εφαρμογής των επιταγών μιας πολιτικής που αποτυγχάνει παταγωδώς παντού στον κόσμο.
Κάντε κλικ λοιπόν και ετοιμαστείτε για ένα δεύτερο γύρο σοκ με απ'όλα, σαν αυτό που ζήσαμε αμέσως μετά τις εκλογές, με μιντιάρχες να ουρλιάζουν στα δελτία των οχτώ και τηλεθεατές να πέφτουν από τα σύννεφα, καθώς ο ΓΑΠ κρατάει ζεστό το νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα.
[1] GATS: Γενική Συμφωνία για το Εμπόριο στις Υπηρεσίες (General Agreement on Trade in Services) του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου που άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή το 1995 και προβλέπει την απελευθέρωση της αγοράς των υπηρεσιών. Η διαδικασία Μπολόνια στα Πανεπιστήμια θεωρείται το παρακλάδι αυτής της συμφωνίας, όσον αφορά στην ανώτατη εκπαίδευση στην ΕΕ.
Έτσι λοιπόν, μετά από απαιτήσεις της τρόικας που κυβερνάει μετά τις τελευταίες εκλογές, “νοικοκυρεύεται” για άλλη μια φορά η χώρα. Το επιχείρημα του “νοικοκυρέματος” είναι άλλωστε από τα αγαπημένα συνθήματα του νεοφιλελευθερισμού, τουλάχιστον από την εποχή του Σημίτη μέχρι σήμερα. Όπως έχει δείξει η ιστορία όμως, δεν πρόκειται για μια διαδικασία τακτοποίησης των “κακώς κειμένων” όπως θα ήθελαν να φαντασιώνονται οι “νοικοκυραίοι”. Πρόκειται για μια πολιτική διαδικασία καθαυτή, αναδιάρθρωσης του κράτους, με έντονα ιδεολογικά και πολιτικά στοιχεία. Και μάλιστα με τη βία.
Ας πάρουμε τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Το πρώτο στοιχείο είναι ασφαλώς το στοιχείο της βίας: βίας, με την έννοια της βιασύνης και βίας με την έννοια της επιβολής. Ωστόσο, οι δυο αυτές έννοιες δεν απέχουν και τόσο, καθώς, όπως τόνιζε και ο Γάλλος φιλόσοφος Ντανιέλ Μπενσαϊντ (που μας άφησε πρόσφατα) η πολιτική και η δημοκρατία απαιτούν το χρόνο (και τον τόπο) τους. Το πρώτο ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι ποιος το αποφάσισε, με ποια διαδικασία, πού είναι ο διάλογος και πού η πολιτική. Πρόκειται για άλλη μία “επιχείρηση αστραπή”. Η αλήθεια είναι ότι τείνουμε να συνηθίσουμε στη λογική του “αποφασίζουμε, διατάζουμε, υλοποιούμε” και μετά “κλαιγόμαστε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς” (μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς).
Έπειτα, υπάρχουν δυο επιπλέον ερωτήματα: α) ποια στοιχεία χρειάζονται για την απογραφή, β) ποιος είναι αυτός που θα κάνει την απογραφή. Το πρώτο παραπέμπει ευθέως στο ερώτημα του “τι είναι ο δημόσιος υπάλληλος”. Έχει να κάνει δηλαδή με μια πολιτική συζήτηση για το νόημα του κράτους και των λειτουργών του, και όχι απλά με κάποια πεδία μιας φόρμας που πρέπει να συμπληρωθούν για “τυπικούς λόγους”. Ωστόσο, φαίνεται ότι η απάντηση έχει ήδη δοθεί: δεν είναι άλλη από αυτή που επιτάσσει η GATS [1], που θέλει τις υπηρεσίες να μετριούνται σαν εμπόρευμα (και να ιδιωτικοποιούνται, βεβαίως, βεβαίως). Συνεπώς, η απουσία του “κουτιού” για τη διάκριση μεταξύ δημοσίου υπαλλήλου και δημοσίου λειτουργού, έχει να κάνει με την αναδιάρθρωση που έχει ξεκινήσει ουσιαστικά από το 1985 και που η τρόικα επιχειρεί να αποτελειώσει, η οποία δεν καταλαβαίνει από Παιδεία, Υγεία και λειτουργήματα.
- Α! Τους δικαστές. Να μην ξεχάσουμε τους δικαστές!
- Ασφαλώς! Αυτοί ασκούν εξουσία!
- Ναι..
- Μήτσο, βάλε ένα κουτάκι για τους δικαστές!
-ΟΚ. Έγινε.
Συνεχίζοντας στο ερώτημα “τι τύπου δεδομένα ζητούνται” φτάνουμε και στο “ποιος τα μαζεύει”. Οι ενστάσεις της Αρχής Προστασίας των προσωπικών δεδομένων είναι εύλογες: για ποιο λόγο να δίνεις το mail και το κινητό σου τηλέφωνο στο κράτος; Ήδη θα ήταν αυθαίρετο αν το έδινες στον προϊστάμενό σου, πολλώ δε μάλλον σε μια “ανώτερη αρχή”. Η δικαιολογία των “τεχνικών μέσων” είναι τουλάχιστον αφελής. Επί της ουσίας αυτό που παίζει είναι ότι εγκαθίσταται μια προσωπική σχέση του κάθε υπαλλήλου με την κυβέρνηση την ίδια, η οποία μάλιστα θα αναλαμβάνει να πληρώσει την αμοιβή του, πέρα από την υπηρεσία του, το λειτούργημά του, το χώρο εργασίας του... Αυτός ο πρωτόγνωρος , για την ιστορία του Ελληνικού κράτους, συγκεντρωτισμός δικαιολογείται με το επιχείρημα της διαφάνειας: με το να είναι η ίδια η κυβέρνηση αυτή που ελέγχει τις πληρωμές, αποφεύγονται οι πελατειακές σχέσεις... Μάλιστα. (κάτι άσχετο, μήπως άκουσε κανένας αν βρέθηκαν τα λεφτά της Siemens πουθενά;).
Επί της ουσίας, αυτό που προετοιμάζει η απογραφή είναι η τελική επίθεση στο δημόσιο τομέα: όπως η απογραφή των οικονομικών ήταν η προετοιμασία της πολιτικής του σοκ (την οποία το ΠΑΣΟΚ, να το παραδεχτούμε, προχωράει αποτελεσματικότερα από την ΝΔ), ένα δεύτερο σοκ μας προετοιμάζεται. Πόσο πάτε στοίχημα ότι στο τέλος θα πούνε:
- Ωχ! Δεν το ξέραμε ότι έχουμε τόσους δημόσιους υπαλλήλους! Πρέπει να εφαρμόσουμε άμεσα την πολιτική που τόσα χρόνια προσπαθούμε, αλλά τώρα θα έχουμε και κάποια στατιστικά (επεξεργασμένα πιθανότατα με MySQL και που θα καταλήγουν σε ένα πίνακα XL και ένα διάγραμμα που θα αποδεικνύουν με ακριβή ανακρίβεια την άγνοια στην οποία ήμασταν βυθισμένοι, ανακοινωμένα σε .pdf!)
Και όλα αυτά, με μια τεχνοκρατική σως, του “απλώς καταγράφουμε”. Τελικά, κανένας δεν συζητάει, κανένας δεν αναλαμβάνει πολιτική ευθύνη. Χρησιμοποιώντας υψηλές τεχνολογίες, διαβάζουμε τους αριθμούς, οι οποίοι σαν το Μαντείο των Δελφών, σαν τα κόκκαλα της νυχτερίδας, σαν το χταπόδι του γερμανικού ενυδρείου (ή μήπως χειρότερα¨;) θα μας πούνε τι πολιτική να ακολουθήσουμε. Ή, ακόμα περισσότερο, θα επιβεβαιώσουν θριαμβευτικά (στα νούμερα) τις την ανάγκη εφαρμογής των επιταγών μιας πολιτικής που αποτυγχάνει παταγωδώς παντού στον κόσμο.
Κάντε κλικ λοιπόν και ετοιμαστείτε για ένα δεύτερο γύρο σοκ με απ'όλα, σαν αυτό που ζήσαμε αμέσως μετά τις εκλογές, με μιντιάρχες να ουρλιάζουν στα δελτία των οχτώ και τηλεθεατές να πέφτουν από τα σύννεφα, καθώς ο ΓΑΠ κρατάει ζεστό το νεοφιλελεύθερο οδοστρωτήρα.
[1] GATS: Γενική Συμφωνία για το Εμπόριο στις Υπηρεσίες (General Agreement on Trade in Services) του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου που άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή το 1995 και προβλέπει την απελευθέρωση της αγοράς των υπηρεσιών. Η διαδικασία Μπολόνια στα Πανεπιστήμια θεωρείται το παρακλάδι αυτής της συμφωνίας, όσον αφορά στην ανώτατη εκπαίδευση στην ΕΕ.
Sunday, May 23, 2010
O RMS στην Αθήνα
Στην Αθήνα θα είναι στις 28 Μάη ο Richard Stallman. Η ομιλία του θα πραγματοποιηθεί στη Σχολή Καλών Τεχνών και οργανώνεται από το Δικτύο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση και την οργανωτική επιτροπή του Διεθνούς Αντιεξουσιαστικού Φεστιβάλ της Εφημερίδας Βαβυλωνία. Η πρόσκληση ακολουθεί παρακάτω.
Επί της ευκαιρίας, να προτείνω κάποια αναγνώσματα, σε περίπτωση που δεν τα έχετε διαβάσει:
- Free Software - Free Society Εξαιρετική συλλογή από άρθρα του Stallman για... όλους και για όλα. Τεχνολογία, ελεύθερο λογισμικό, αλληλεγγύη.
- Hackers: The Heroes of the computer revolution. Πριν το ελεύθερο λογισμικό, ήταν οι Χάκερ. Παιδιά τόσο του αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ, όσο και των καλύτερων πανεπιστημίων... Θα βρείτε για την ηθική και την ιστορία των χάκερς.
- Fire in the Valley. Όταν οι πρώτοι κομπιουτεράδες έκαναν πάρτυ γυμνοί. (εντάξει, δεν γράφει μόνο για τα πάρτυ, αλλά λέμε τώρα).
Ωστόσο, αυτά που σας προτείνω είναι λίγο... παλιατζούρες. Είναι ενδιαφέροντα για όσους θέλουν να μάθουν το background αλλά θεωρώ ότι - δεδομένης της κρίσης - δεν μας απαλλάσουν από το .. καθήκον να είμαστε ευρηματικοί και να περάσουμε στην αλλαγή του τρόπου παραγωγής.
Καλή συζήτηση λοιπόν.
===
Στην Αθήνα θα βρεθεί μετά από πρόσκληση του Δικτύου για την Ψηφιακή Απελευθέρωση και της οργανωτικής επιτροπής του Διεθνούς Αντιεξουσιαστικού Φεστιβάλ της Εφημερίδας Βαβυλωνία (BFEST 2010) ο Richard M. Stallman, ο γνωστότερος υπέρμαχος του κινήματος του ελεύθερου λογισμικού, για να δώσει ομιλία με θέμα “Η Πνευματική Ιδιοκτησία κατά της Κοινότητας”. Η ομιλία θα δοθεί στις 28 Μαΐου 2010 (ώρα 18:00 – 21:00) στον φιλόξενο χώρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στα πλαίσια των εκδηλώσεων του BFEST.
Ο Richard M. Stallman (RMS) είναι αμερικανός προγραμματιστής και ακτιβιστής, διάσημος για τη δράση του σχετικά τις ψηφιακές ελευθερίες. Ήταν αυτός που τον Σεπτέμβρη του 1983 ξεκίνησε το εγχείρημα του λειτουργικού συστήματος GNU, επινοώντας την έννοια του copyleft, και που τον Οκτώβρη του 1985 ίδρυσε το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (Free Software Foundation), δίνοντας το έναυσμα για τη γέννηση του παγκόσμιου κινήματος του ελεύθερου λογισμικού. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 ως σήμερα ο RMS συνεχίζει ακούραστα τη δημόσια δράση του για την υποστήριξη του κινήματος και για την υπεράσπιση των ψηφιακών ελευθεριών.
Το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού αριθμεί σήμερα δεκάδες εκατομμύρια προγραμματιστές και χρήστες σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι συνδράμουν συλλογικά στην ανάπτυξή του. Τα ελεύθερα προγράμματα γνωρίζουν πλέον ευρεία χρήση σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, τείνοντας να εκτοπίζουν λόγω της ανώτερης φιλοσοφίας και ποιότητάς τους τα αντίστοιχα “κλειστά” και ιδιωτικής ιδιοκτησίας προγράμματα. Η πιο σημαντική όμως συμβολή του κινήματος αυτού είναι η επιτυχημένη εφαρμογή στην πράξη ενός εναλλακτικού μοντέλου παραγωγής γνώσης, βασισμένου στις αξίες της ελεύθερης συνεργασίας και της αλληλεγγύης, το οποίο υπηρετεί με πιο αποτελεσματικό τρόπο το κοινωνικό συμφέρον από τα αντίστοιχα μοντέλα, που σήμερα κυριαρχούν.
Στη σύγχρονη εποχή που το φαινόμενο της κοινωνίας της πληροφορίας αλλάζει τα δεδομένα και τους τρόπους που πληροφορούμαστε, σκεπτόμαστε, επικοινωνούμε και δημιουργούμε, η ηθική και πολιτική φιλοσοφία του RMS είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Σας καλούμε όλους καλούμε όλους στην ομιλία του Richard M. Stallman :
Θέμα: “Η Πνευματική Ιδιοκτησία κατά της Κοινότητας”, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010 ώρα 18:00 – 21:00 BFEST, Διεθνές Αντιεξουσιαστικό Φεστιβάλ της Εφημερίδας Βαβυλωνία
Την ίδια μέρα στις 17.00 θα προηγηθεί workshop του Δικτύου για την Ψηφιακή Απελευθέρωση με θέμα: “Ιδιωτικά Δικαιώματα ή Ελεύθερη Πρόσβαση στη Γνώση;“
http://dln.gr/
Επί της ευκαιρίας, να προτείνω κάποια αναγνώσματα, σε περίπτωση που δεν τα έχετε διαβάσει:
- Free Software - Free Society Εξαιρετική συλλογή από άρθρα του Stallman για... όλους και για όλα. Τεχνολογία, ελεύθερο λογισμικό, αλληλεγγύη.
- Hackers: The Heroes of the computer revolution. Πριν το ελεύθερο λογισμικό, ήταν οι Χάκερ. Παιδιά τόσο του αντιπολεμικού κινήματος στις ΗΠΑ, όσο και των καλύτερων πανεπιστημίων... Θα βρείτε για την ηθική και την ιστορία των χάκερς.
- Fire in the Valley. Όταν οι πρώτοι κομπιουτεράδες έκαναν πάρτυ γυμνοί. (εντάξει, δεν γράφει μόνο για τα πάρτυ, αλλά λέμε τώρα).
Ωστόσο, αυτά που σας προτείνω είναι λίγο... παλιατζούρες. Είναι ενδιαφέροντα για όσους θέλουν να μάθουν το background αλλά θεωρώ ότι - δεδομένης της κρίσης - δεν μας απαλλάσουν από το .. καθήκον να είμαστε ευρηματικοί και να περάσουμε στην αλλαγή του τρόπου παραγωγής.
Καλή συζήτηση λοιπόν.
===
Στην Αθήνα θα βρεθεί μετά από πρόσκληση του Δικτύου για την Ψηφιακή Απελευθέρωση και της οργανωτικής επιτροπής του Διεθνούς Αντιεξουσιαστικού Φεστιβάλ της Εφημερίδας Βαβυλωνία (BFEST 2010) ο Richard M. Stallman, ο γνωστότερος υπέρμαχος του κινήματος του ελεύθερου λογισμικού, για να δώσει ομιλία με θέμα “Η Πνευματική Ιδιοκτησία κατά της Κοινότητας”. Η ομιλία θα δοθεί στις 28 Μαΐου 2010 (ώρα 18:00 – 21:00) στον φιλόξενο χώρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στα πλαίσια των εκδηλώσεων του BFEST.
Ο Richard M. Stallman (RMS) είναι αμερικανός προγραμματιστής και ακτιβιστής, διάσημος για τη δράση του σχετικά τις ψηφιακές ελευθερίες. Ήταν αυτός που τον Σεπτέμβρη του 1983 ξεκίνησε το εγχείρημα του λειτουργικού συστήματος GNU, επινοώντας την έννοια του copyleft, και που τον Οκτώβρη του 1985 ίδρυσε το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (Free Software Foundation), δίνοντας το έναυσμα για τη γέννηση του παγκόσμιου κινήματος του ελεύθερου λογισμικού. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 ως σήμερα ο RMS συνεχίζει ακούραστα τη δημόσια δράση του για την υποστήριξη του κινήματος και για την υπεράσπιση των ψηφιακών ελευθεριών.
Το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού αριθμεί σήμερα δεκάδες εκατομμύρια προγραμματιστές και χρήστες σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι συνδράμουν συλλογικά στην ανάπτυξή του. Τα ελεύθερα προγράμματα γνωρίζουν πλέον ευρεία χρήση σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας, τείνοντας να εκτοπίζουν λόγω της ανώτερης φιλοσοφίας και ποιότητάς τους τα αντίστοιχα “κλειστά” και ιδιωτικής ιδιοκτησίας προγράμματα. Η πιο σημαντική όμως συμβολή του κινήματος αυτού είναι η επιτυχημένη εφαρμογή στην πράξη ενός εναλλακτικού μοντέλου παραγωγής γνώσης, βασισμένου στις αξίες της ελεύθερης συνεργασίας και της αλληλεγγύης, το οποίο υπηρετεί με πιο αποτελεσματικό τρόπο το κοινωνικό συμφέρον από τα αντίστοιχα μοντέλα, που σήμερα κυριαρχούν.
Στη σύγχρονη εποχή που το φαινόμενο της κοινωνίας της πληροφορίας αλλάζει τα δεδομένα και τους τρόπους που πληροφορούμαστε, σκεπτόμαστε, επικοινωνούμε και δημιουργούμε, η ηθική και πολιτική φιλοσοφία του RMS είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Σας καλούμε όλους καλούμε όλους στην ομιλία του Richard M. Stallman :
Θέμα: “Η Πνευματική Ιδιοκτησία κατά της Κοινότητας”, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010 ώρα 18:00 – 21:00 BFEST, Διεθνές Αντιεξουσιαστικό Φεστιβάλ της Εφημερίδας Βαβυλωνία
Την ίδια μέρα στις 17.00 θα προηγηθεί workshop του Δικτύου για την Ψηφιακή Απελευθέρωση με θέμα: “Ιδιωτικά Δικαιώματα ή Ελεύθερη Πρόσβαση στη Γνώση;“
http://dln.gr/
Saturday, November 14, 2009
Χάρτα για την καινοτομία, τη δημιουργικότητα και την γνώση
Όταν ξεκίνησα τούτο το μπλογκ, το αισθανόμουν ότι όλα αυτά σχετίζονται: καινοτομία, δημιουργικότητα, γνώση. Σήμερα είναι ούτε λίγο - ούτε πολύ κοινός τόπος, τουλάχιστον για κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες δημιουργούς.
Πριν από περίπου δέκα μέρες, στην όμορφη Βαρκελώνη, πραγματοποιήθηκε το Φόρουμ για τον Ελεύθερο Πολιτισμό (Free Culture Forum). Το παρόν έδωσαν δεκάδες οργανώσεις και άτομα, μεταξύ των οποίων καλλιτέχνες, χάκερ, φοιτητές, ερευνητές, νομικοί, οικονομολόγοι... Και όχι απλά συναντήθηκαν, αλλά κατέληξαν και σε μια Χάρτα για την Καινοτομία, τη δημιουργικότητα και την γνώση [pdf - en], η οποία ξεκινάει ως εξής:
Πριν από περίπου δέκα μέρες, στην όμορφη Βαρκελώνη, πραγματοποιήθηκε το Φόρουμ για τον Ελεύθερο Πολιτισμό (Free Culture Forum). Το παρόν έδωσαν δεκάδες οργανώσεις και άτομα, μεταξύ των οποίων καλλιτέχνες, χάκερ, φοιτητές, ερευνητές, νομικοί, οικονομολόγοι... Και όχι απλά συναντήθηκαν, αλλά κατέληξαν και σε μια Χάρτα για την Καινοτομία, τη δημιουργικότητα και την γνώση [pdf - en], η οποία ξεκινάει ως εξής:
We, a broad coalition from over 20 countries, of hundreds of thousands of citizens, users, consumers, organizations, artists, hackers, members of the free culture movement, economists, lawyers, teachers, students, researchers, scientists, activists, workers, unemployed, entrepreneurs, creators…
We invite all citizens to make this Charter theirs, share it and put it into practice.
We invite all governments, multinationals and institutions urgently to listen to it, understand it and enforce it.
και συνεχίζει:
We are in themidst of a revolution in the way that knowledge and culture are created, accessed and transformed. Citizens, artists and consumers are no longer powerless and isolated in the face of the content-providing industries: now individuals across many different spheres collaborate, participate and decide.Πραγματικά αξίζει να τη διαβάσετε! Έχει κανένας χρόνο να τη μεταφράσει; ;)
Monday, October 05, 2009
Ουδετερότητα (δια)δικτύου
Η ουδετερότητα του Διαδικτύου κινδυνεύει. Ναι. Δυστυχώς δεν είναι ψέμματα.
Η ουδετερότητα είναι η αρχή που επέτρεψε την ίδια τη δημιουργία του Διαδικτύου: στις δεκαετίες 1960 και 1970, απέναντι σε λογικές ενός τύπου ελεγχόμενου δικτύου στα πρότυπα του δικτύου τηλεφωνίας(είτε από εταιρείες τηλεπικοινωνιών, είτε από εταιρίες σαν την ΙΒΜ ή άλλες), το Διαδίκτυο μπόρεσε να υπάρξει και να εξαπλωθεί λόγω της ανοικτής και αποκεντρωμένης μορφής του, που εξασφαλίζεται από το πρωτόκολλο TCP/IP. Το τελευταίο εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να αποτελεί την μοναδική "συμφωνία" όλων όσων είναι συνδεδεμένοι σε αυτό.
To TCP/IP είναι ένα πρωτόκολλο που δεν νοιάζεται λοιπόν για το ποιον υπολογιστή χρησιμοποιούμε, ποιες σελίδες θέλουμε να επισκεφτούμε ή τι αρχεία θέλουμε να ανταλλάξουμε. Αρκεί ο κόμβος στον οποίο είμαστε συνδεδεμένοι να σέβεται την "κοινή γλώσσα" του διαδικτύου, όσον αφορά αυτή την ανταλλαγή δεδομένων και εντολών. Ευτυχώς η δυστυχώς, το TCP/IP δεν προβλέπει τα πάντα Άλλωστε από τότε που οι ιδιωτικές εταιρίες άρχισαν να πουλάνε πρόσβαση στο Διαδίκτυο για το ευρύ κοινό (μέχρι το 1989 περιοριζόταν σε αμερικάνικα πανεπιστήμια και στο Πεντάγωνο), οι συμφωνίες για τα πρωτόκολλα και τα στάνταρ εν γένει στο Διαδίκτυο πολύ σπάνια καταφέρνουν να είναι συναινετικές και να εφαρμόζονται από όλους.
Το Διαδίκτυο προχώρησε λοιπόν χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα πρωτοκόλλων, εφαρμογών και προτύπων που κάλυπταν (λιγότερο ή περισσότερο) τις ανάγκες που προέκυπτα και προκύπτουν, με τον καθένα να έχει την ελευθερία να επιλέξει (ή να δημιουργήσει) τα εργαλεία εκείνα που κρίνει ότι είναι αποτελεσματικότερα.
Το 2005 ωστόσο, άρχισε να γίνεται πλατύτερα αντιληπτό ότι οι ISPs (εταιρείες που πουλάνε την πρόσβαση στο Διαδίκτυο) μπορεί και να μην παίξουν με τους ανοικτούς όρους του Διαδικτύου και να φτιάξουν άλλα "διαδίκτυα". Κάπως έτσι, η "ουδετερότητα δικτύου" έγινε και μια ρητή "αρχή". Στην Αμερική, η Federal Communication Commission την όρισε ως ακολούθως (βλ. Wikipedia):
Τo encourage broadband deployment and preserve and promote the open and interconnected nature of the public Internet, consumers are entitled to: access the lawful Internet content of their choice.
run applications and use services of their choice, subject to the needs of law enforcement.
connect their choice of legal devices that do not harm the network.
competition among network providers, application and service providers, and content providers.
Τον περασμένο Ιούλη (2009), στην Παγκόσμια Συνάντηση του Ελεύθερου Λογισμικού, η ουδέτερότητα του Διαδικτύου ορίστηκε ως (βλ. γαλλική Wikipedia):
On transmet les données sans en regarder le contenu.
On transmet les données sans privilégier une adresse sur le réseau.
On transmet les données sans privilégier un protocole.
On transmet les données sans en altérer le contenu.
Δηλ:
Μεταφορά δεδομένων χωρίς να κοιτάζουμε το περιεχόμενο.
Μεταφορά δεδομένων χωρίς να πριμοδοτούμε μια διεύθυνση στο δίκτυο.
Μεταφορά δεδομένων χωρίς να πριμοδοτούμε ένα προτόκολλο.
Μεταφορά δεδομένων χωρίς να αλλάζουμε το περιεχόμενο.
(Καλύτερη μου φαίνεται αυτή η εκδοχή...)
Και ναι, όπως μάλλον καταλάβατε, κάποιοι προσπαθούν να κάνουν κάτι άλλο.
Δεν ξέρω αν τα εξήγησα καλά. Ένα τεστ λοιπόν, για να δούμε αν τα καταλάβατε: προσφορά vodafone για "ιντερνετ" στο κινητό:
Απολαμβάνετε νέες, αναβαθμισμένες υπηρεσίες περιεχομένου σε συνεργασία με τις πιο δημοφιλείς ιστοσελίδες, όπως Google, Youtube, Pathfinder, ebay. Τι λέτε; Σέβεται η συγκεκριμένη εταιρεία την ουδετερότητα του δικτύου; Πιστεύω ότι αρκετοί από εσάς θα ξέρουν περισσότερες περιπτώσεις στην Ελλάδα.
Ένα άλλο "κόλπο" που έχουν βρει στο εξωτερικό (Γαλλία - Αμερική) είναι, σε περίπτωση που η σελίδα που πληκτρολογείς στον πλοηγητή σου δεν υπάρχει (για κάποιο λόγο), τσούπ! να σε βγάζουν στη δικιά τους σελίδα! Μαγικό; Όχι. Απλά ο DNS δίνει ψεύτικη διεύθυνση σαν απάντηση στο αίτημά σας να επισκεφτείτε την συγκεκριμένη σελίδα (δείτε για παράδειγμα στο slashdot για μια υπόθεση στις ΗΠΑ ή εδώ για μια αντίστοιχη στην Γαλλία).
Αυτά για τώρα. Επιφυλάσσομαι για περισσότερα στο μέλλον. Παρακάτω ακολουθεί ένα κάλεσμα για υπογραφές σε σχέση με την ουδετερότητα δικτύου που μπορείτε να υπογράψετε (αν είστε οργάνωση) εδώ.
We Must Protect Net Neutrality in Europe!
Open letter to the European Parliament
Net neutrality has been an indispensable catalyst of competition, innovation, and fundamental freedoms in the digital environment. A neutral Internet ensures that users face no conditions limiting access to applications and services. Likewise, it rules out any discrimination against the source, destination or actual content of the information transmitted over the network.
Thanks to this principle, our society collectively built the Internet as we know it today. Except in some authoritarian regimes, everyone around the globe has access to the same Internet, and even the smallest entrepreneurs are on equal footing with the leading global enterprises. Moreover, Net neutrality stimulates the virtuous circle of a development model based on the growth of a common communication network that enables new uses and tools, as opposed to one relying on investments in filtering and controlling. Only under such conditions is Internet continuously improving our societies, enhancing freedom — including the freedom of expression and communication — and allowing for more efficient and creative markets.
However, Net neutrality is now under the threat of telecom operators and content industries that see business opportunities in discriminating, filtering or prioritizing information flowing through the network. All around Europe, these kind of discriminatory practices, detrimental to both consumers and innovation, are emerging. No court or regulator seems to have adequate tools to counter these behaviors and preserve the general interest. Some provisions introduced in the Telecoms Package could even encourage such practices.
We who have signed this open letter urge the European Parliament to protect the freedom to receive and distribute content, and to use services and applications without interference from private actors. We call on the Members of the Parliament to take decisive action during the ongoing negotiation of the Telecoms Package in order to guarantee a free, open and innovative Internet, and to safeguard the fundamental freedoms of European citizens
Επίσης, αν είστε άτομα μπορείτε να υπογράψετε το παρακάτω, που το βρίσκετε εδώ:
This petition is up for signature in light of the decisions affecting the open Internet being taken at European level, and in reaction to the statement made in the USA on 21 September by FCC Chairman Julius Genachowski. It has been kindly translated in German and in French and in Swedish by signatories and the translation can be found here (German), here (French) or here (Swedish). If you believe Europe also merits an Internet that is free and open according to the following principles, please sign this petition and share it with your friends using the “Share it” links below:
These principles should be enshrined in European and national laws, and enforced by the relevant authorities in a consistent manner across Europe. Please note that the data you submit in this form will only be used for the purpose of this petition, and will only be shared with policy-makers requesting evidence that the number of signatories is not fictive. We will not use this data ourselves outside of this petition and we will not share it with any third party that is not a policy-maker that is involved in the issue at stake. We reserve the right to delete comments if they are inappropriate or offensive.
- Internet users are entitled to access, send and receive the content of their choice;
- Internet users are entitled to use and run any content, any application and service;
- Internet users are entitled to connect their choice of software or hardware that do not harm the network;
- Internet users are entitled to choice and competition among network providers, application and service providers, and content providers;
- Internet users are entitled to an Internet connection that is free of discrimination with regard to type of application, service or content or based on sender or receiver address. Broadband providers cannot block or degrade traffic over their networks, or pick winners by favoring some content or applications over others in the connection to subscribers’ homes. Nor can they disfavor an Internet service just because it competes with a similar service offered by them.
- Providers of Internet access must be transparent about their network management practices and Internet users are entitled to an Internet connection with a predefined capacity and quality.
Για όσους ενδιεφέρονται για περισσότερα:
Tuesday, September 22, 2009
Ένα βαρύ γλυκό @xparis
Είχα πολύ καιρό να γράψω στο μπλογκ. Εδώ και δυόμισι περίπου χρόνια, το έχω ρίξει στη μελέτη των υπηρεσιών Web 2.0, και μέχρι τώρα σπάνια είχα βρει κάτι που να με ξαφνιάζει αρκετά για να έχω την ανάγκη να το μοιραστώ.
Όπως ισχύει για το Facebook, έτσι και για το Twitter, μπήκα περισσότερο επειδή είναι κάτι που "πρέπει να το μάθω". Θα αναφερθώ σε άλλο ποστ για το σημαντικό ζήτημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Ωστόσο, αυτό που μου έκανε απόψε εντύπωση, ήταν η παρακολούθηση του ντιμπέιτ των 6 αρχηγών. Το παρακολούθησα από το TVXS, από όπου και ενημερώνομαι συχνά για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Το τι είπαν οι πολιτικοί αρχηγοί δεν με εξέπληξε (αν και το γεγονός της ύπαρξης ισότιμου λόγου μεταξύ των αρχηγών μου άρεσε, πέρα από τα διάφορα προβλήματα της διαδικασίας).
Αυτό όμως που πραγματικά γούσταρα, ήταν η συζήτηση στο Twitter, με tag #deb8. Η κουβέντα ήταν ένα πραγματικό καφενείο! Και λέω πραγματικό, γιατί υπάρχουν και ψεύτικα, όπου συχνά διάφορα τρολ πετάγονται και διαλάνε την κουβέντα. Θυμάμαι τα καφενεία, μέχρι τη δεκαετία του '90: υπήρχαν τα καφενεία των δεξιών, των Πασόκων, των αριστερών. Εκεί, οι άνδρες με τα κομπολόγια, άραζαν και πετούσαν ατάκες. Κουβέντες του καφενείου... Ωστόσο, όσο η κρίση των ιδεολογιών προχωρούσε περισσότερο, όσο ο ελεύθερος χρόνος μειωνόταν (και διάφορα άλλα όσο...) τα συγκεκριμένα καφενεία άρχισαν να χάνουν το νόημα και τον κόσμο τους.
Δεν έχω καμιά ρομαντική διάθεση για τα ανδροκρατούμενα καφενεία της παλιάς εποχής. Ωστόσο, σε σχέση με τις καφετέριες που πήραν τη θέση τους (πασαρέλες όπου οι καθήμενοι στο ένα τραπέζι σχολιάζουν τους καθήμενους το διπλανού χαμηλόφωνα) τα καφενεία ήταν σαφώς πιο κοινωνικά.
Το καφενείο λοιπόν ήταν ένας χώρος όπου ο καθένας μπορούσε να πει ότι του κατέβαινε, και όλοι μαζί να "χωνέψουν" ταυτόχρονα τις σκέψεις τους, σαν μια "παρέα". Ούτε πολύ φίλοι, ούτε όμως πολύ άγνωστοι, μοιράζονταν μια "ατμόσφαιρα" που δεν ήταν ούτε συζήτηση, ούτε συγκέντρωση. Και βέβαια, όταν γυρνούσε καθένας σπίτι του, ή και για μέρες μετά, θα διηγόταν στην επόμενη παρέα: "άκου τι είπε ο τάδε στο καφενείο". Φήμες και ράδιο-αρβύλες, καλαμπούρια και πειράγματα θα διαδίδονταν μαζί με ιδέες που κρύβουν μια αυθεντική λαϊκή σοφία. Ωστόσο, η "πεμπτουσία του καφενίου" βρισκόταν ακριβώς στην εφήμερη ατμόσφαιρα της στιγμής. Αν απομόνωνες μια φράση έχανες την πραγματική ουσία. Την ουσία που βρισκόταν στο "όλο".
Αυτό ακριβώς ένιωσα ότι μοιράζομαι με τους υπόλοιπους "θαμώνες" του #deb8. Το γεγονός ότι τα σχόλια προέρχονταν από το λογαριασμό Twitter του καθένα/καθεμίας, βοηθούσε στο να αποφευχθούν τα τρολ. Επίσης, το γεγονός ότι το Twitter σε περιορίζει σε μηνύματα 140 χαρακτήρων, βοήθησε στο να αποφευχθούν τα "βαριά πεπόνια". Και τέλος, το γεγονός ότι το ποιος έχει την πιο δυνατή φωνή δεν παίζει κανένα ρόλο στο keyboard βοήθησε στο να έχουν ίση συμμετοχή στο "παιχνίδι" άντρες και γυναίκες.
Αυτό το cyber-καφενείο έχει λοιπόν όχι κάτι από τον "αέρα" του παλιού καλού καφενείου, αλλά και κάτι περισσότερο...
Να πάμε όμως λίγο πιο πέρα. Σκεφτείτε ότι είστε για παράδειγμα καθηγητής πανεπιστημίου Όπως και οι αποψινοί πολιτικοί, έχετε προετοιμαστεί για τη διάλεξή σας. Και πείτε ακόμα ότι δεν είστε κανένα από αυτά τα ψώνια που συναντά κανείς συχνά - πυκνά στα πανεπιστήμια, αλλά ότι πραγματικά θέλετε να περάσετε κάποια γνώση στους φοιτητές σας. Αν πραγματικά ενδιαφέρεστε λοιπόν για αυτό, σας ενδιαφέρει και το τι λένε οι φοιτητές σας μεταξύ τους. Ωστόσο το σχόλιο "αν έχετε κάτι να πείτε, πείτε το να σας ακούσει όλο το αμφιθέατρο", δεν ενθαρρύνει και τόσο τη συμμετοχή στη συζήτηση... Και ούτε ισχύει από την άλλη ότι τα σχόλια του καφενείου (τύπου "τι λέει τώρα ο άνθρωπος") στερούνται ουσίας. Βέβαια, όταν είναι προφορικά, λειτουργούν μάλλον διαλυτικά. Στο βαθμό όμως που μπορούν να συνδυαστούν με την κανονική ροή του λόγου, μπορούν να ληφθούν υπ'όψη από τον καθηγητή, έτσι ώστε η επόμενη διάλεξη να είναι πιο κατανοητή στο συγκεκριμένο σημείο. Φανταστείτε, τέλος, τον καθηγητή να λέει, "κύριοι, μιλήστε ελεύθερα, εγώ θα κάνω το μάθημά μου". Και μετά να μελετάει τα σχόλια των φοιτητών, για να βελτιώσει τη δουλειά του. Βέβαια, μπορεί και να τα χρησιμοποιήσει εν ήδη ρουφιανιάς, αλλά παραδεκτήκαμε από την αρχή ότι δεν πρόκειται από τους καθηγητές-ψώνια. Στην τελευταία περίπτωση, απλά οι φοιτητές θα πέρνουν τα μέτρα τους και θα το κάνουν στα κρυφά ;)
Εν πάση περίπτωση, για να το κλείνω, έφερα το παράδειγμα του καθηγητή για να πώ το εξής: σήμερα μου φάνηκε σαν η περίοδος του μονολόγου, της διάκρισης μεταξύ του "έχων το λόγο" και του "δεν έχω" να έχει τελειώσει... Η μαζική επικοινωνία ξεφεύγει από το μοντέλο πομπου-δέκτη. Αλλά πολύ περισσότερο, το διαδίκτυο γίνεται ένας όλο και πιο ζωντανός και διαδραστικός χώρος συνάντησης... που έχει φάση!
Όπως ισχύει για το Facebook, έτσι και για το Twitter, μπήκα περισσότερο επειδή είναι κάτι που "πρέπει να το μάθω". Θα αναφερθώ σε άλλο ποστ για το σημαντικό ζήτημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Ωστόσο, αυτό που μου έκανε απόψε εντύπωση, ήταν η παρακολούθηση του ντιμπέιτ των 6 αρχηγών. Το παρακολούθησα από το TVXS, από όπου και ενημερώνομαι συχνά για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Το τι είπαν οι πολιτικοί αρχηγοί δεν με εξέπληξε (αν και το γεγονός της ύπαρξης ισότιμου λόγου μεταξύ των αρχηγών μου άρεσε, πέρα από τα διάφορα προβλήματα της διαδικασίας).
Αυτό όμως που πραγματικά γούσταρα, ήταν η συζήτηση στο Twitter, με tag #deb8. Η κουβέντα ήταν ένα πραγματικό καφενείο! Και λέω πραγματικό, γιατί υπάρχουν και ψεύτικα, όπου συχνά διάφορα τρολ πετάγονται και διαλάνε την κουβέντα. Θυμάμαι τα καφενεία, μέχρι τη δεκαετία του '90: υπήρχαν τα καφενεία των δεξιών, των Πασόκων, των αριστερών. Εκεί, οι άνδρες με τα κομπολόγια, άραζαν και πετούσαν ατάκες. Κουβέντες του καφενείου... Ωστόσο, όσο η κρίση των ιδεολογιών προχωρούσε περισσότερο, όσο ο ελεύθερος χρόνος μειωνόταν (και διάφορα άλλα όσο...) τα συγκεκριμένα καφενεία άρχισαν να χάνουν το νόημα και τον κόσμο τους.
Δεν έχω καμιά ρομαντική διάθεση για τα ανδροκρατούμενα καφενεία της παλιάς εποχής. Ωστόσο, σε σχέση με τις καφετέριες που πήραν τη θέση τους (πασαρέλες όπου οι καθήμενοι στο ένα τραπέζι σχολιάζουν τους καθήμενους το διπλανού χαμηλόφωνα) τα καφενεία ήταν σαφώς πιο κοινωνικά.
Το καφενείο λοιπόν ήταν ένας χώρος όπου ο καθένας μπορούσε να πει ότι του κατέβαινε, και όλοι μαζί να "χωνέψουν" ταυτόχρονα τις σκέψεις τους, σαν μια "παρέα". Ούτε πολύ φίλοι, ούτε όμως πολύ άγνωστοι, μοιράζονταν μια "ατμόσφαιρα" που δεν ήταν ούτε συζήτηση, ούτε συγκέντρωση. Και βέβαια, όταν γυρνούσε καθένας σπίτι του, ή και για μέρες μετά, θα διηγόταν στην επόμενη παρέα: "άκου τι είπε ο τάδε στο καφενείο". Φήμες και ράδιο-αρβύλες, καλαμπούρια και πειράγματα θα διαδίδονταν μαζί με ιδέες που κρύβουν μια αυθεντική λαϊκή σοφία. Ωστόσο, η "πεμπτουσία του καφενίου" βρισκόταν ακριβώς στην εφήμερη ατμόσφαιρα της στιγμής. Αν απομόνωνες μια φράση έχανες την πραγματική ουσία. Την ουσία που βρισκόταν στο "όλο".
Αυτό ακριβώς ένιωσα ότι μοιράζομαι με τους υπόλοιπους "θαμώνες" του #deb8. Το γεγονός ότι τα σχόλια προέρχονταν από το λογαριασμό Twitter του καθένα/καθεμίας, βοηθούσε στο να αποφευχθούν τα τρολ. Επίσης, το γεγονός ότι το Twitter σε περιορίζει σε μηνύματα 140 χαρακτήρων, βοήθησε στο να αποφευχθούν τα "βαριά πεπόνια". Και τέλος, το γεγονός ότι το ποιος έχει την πιο δυνατή φωνή δεν παίζει κανένα ρόλο στο keyboard βοήθησε στο να έχουν ίση συμμετοχή στο "παιχνίδι" άντρες και γυναίκες.
Αυτό το cyber-καφενείο έχει λοιπόν όχι κάτι από τον "αέρα" του παλιού καλού καφενείου, αλλά και κάτι περισσότερο...
Να πάμε όμως λίγο πιο πέρα. Σκεφτείτε ότι είστε για παράδειγμα καθηγητής πανεπιστημίου Όπως και οι αποψινοί πολιτικοί, έχετε προετοιμαστεί για τη διάλεξή σας. Και πείτε ακόμα ότι δεν είστε κανένα από αυτά τα ψώνια που συναντά κανείς συχνά - πυκνά στα πανεπιστήμια, αλλά ότι πραγματικά θέλετε να περάσετε κάποια γνώση στους φοιτητές σας. Αν πραγματικά ενδιαφέρεστε λοιπόν για αυτό, σας ενδιαφέρει και το τι λένε οι φοιτητές σας μεταξύ τους. Ωστόσο το σχόλιο "αν έχετε κάτι να πείτε, πείτε το να σας ακούσει όλο το αμφιθέατρο", δεν ενθαρρύνει και τόσο τη συμμετοχή στη συζήτηση... Και ούτε ισχύει από την άλλη ότι τα σχόλια του καφενείου (τύπου "τι λέει τώρα ο άνθρωπος") στερούνται ουσίας. Βέβαια, όταν είναι προφορικά, λειτουργούν μάλλον διαλυτικά. Στο βαθμό όμως που μπορούν να συνδυαστούν με την κανονική ροή του λόγου, μπορούν να ληφθούν υπ'όψη από τον καθηγητή, έτσι ώστε η επόμενη διάλεξη να είναι πιο κατανοητή στο συγκεκριμένο σημείο. Φανταστείτε, τέλος, τον καθηγητή να λέει, "κύριοι, μιλήστε ελεύθερα, εγώ θα κάνω το μάθημά μου". Και μετά να μελετάει τα σχόλια των φοιτητών, για να βελτιώσει τη δουλειά του. Βέβαια, μπορεί και να τα χρησιμοποιήσει εν ήδη ρουφιανιάς, αλλά παραδεκτήκαμε από την αρχή ότι δεν πρόκειται από τους καθηγητές-ψώνια. Στην τελευταία περίπτωση, απλά οι φοιτητές θα πέρνουν τα μέτρα τους και θα το κάνουν στα κρυφά ;)
Εν πάση περίπτωση, για να το κλείνω, έφερα το παράδειγμα του καθηγητή για να πώ το εξής: σήμερα μου φάνηκε σαν η περίοδος του μονολόγου, της διάκρισης μεταξύ του "έχων το λόγο" και του "δεν έχω" να έχει τελειώσει... Η μαζική επικοινωνία ξεφεύγει από το μοντέλο πομπου-δέκτη. Αλλά πολύ περισσότερο, το διαδίκτυο γίνεται ένας όλο και πιο ζωντανός και διαδραστικός χώρος συνάντησης... που έχει φάση!
Tuesday, November 25, 2008
Η Κομισσιόν ζητά εξηγήσεις για τη συμφωνία με Microsoft.
Ακολουθεί κοινό δελτίο τύπου του FFII και της Ηellug. Πρόκειται για την υπόθεση της συμφωνίας της Ελληνικής κυβέρνησης με τη Microsoft (δείτε προηγούμενη σχετική ανακοίνωση).
Όπως είχαμε πει και παλιότερα, οι σχέσεις ΕΕ με Microsoft δεν είναι και οι καλύτερες, σε νομικό τουλάχιστον επίπεδο, όπως εχει εκφραστεί με τις καταδίκες της Microsoft από την Κομισσιόν.
Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δείχνει ενδιαφέρον, για την υπόθεση της συμφωνίας κυβέρνησης - Microsoft. Θα πει κανένας, γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση να είναι διαφορετική από την υπόθεση Siemens ή την υπόθεση Βατοπέδι;
Ωστόσο, η εμπλοκή της Ευραπαϊκής Επιτροπής ξαναανοίγει το φάκελο. Έχει σημασία κατά τη γνώμη μου το από ποιους έγινε η προσφυγή (από οργανώσεις που υπερασπίζονται το ελεύθερο λογισμικό και τα ανοικτά πρότυπα) για να μπορούμε να κρίνουμε και τη συγκεκριμένη παρέμβαση, καθώς δεν ισχύει ότι "κάθε παρέμβαση της Κομισσιόν είναι καλή".
=========================================================>
ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ:
* Foundation for a Free Information Infrastructure (FFII)
* Ένωση Ελλήνων Χρηστών και Φίλων Λίνουξ (Hellug)
* Δικηγορική Εταιρία «Κρυσταλλίδης και Συνεργάτες»
=================================================================
Παραβίαση κοινοτικού δικαίου υποπτεύεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στη
συμφωνία κυβέρνησης-Microsoft
=================================================================
Αθήνα, 24 Νοεμβρίου 2008. Κατόπιν καταγγελίας που υπέβαλαν στη Γενική
Διεύθυνση Εσωτερικής Αγοράς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οι μη
κυβερνητικές οργανώσεις FFII και Hellug, η Διεύθυνση διαπίστωσε την
ύπαρξη «σοβαρών ενδείξεων παραβιάσεως του κοινοτικού δικαίου περί
δημοσίων συμβάσεων». Η Διεύθυνση απέστειλε στις 20 Οκτωβρίου 2008
επιστολή στην Ελλάδα ζητώντας εξηγήσεις.
Σύμφωνα με τη Διεύθυνση, η συμφωνία κυβέρνησης-Microsoft, που υπεγράφη
στη 1 Φεβρουαρίου 2006 και κυρώθηκε από τη Βουλή στις 29 Ιανουαρίου
2008, φαίνεται να αποτελεί απευθείας ανάθεση προμήθειας στη Microsoft,
χωρίς να πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις που προβλέπονται από την
Ευρωπαϊκή Οδηγία 2004/18 περί δημοσίων συμβάσεων.
Ο Βασίλης Σωτηρόπουλος, δικηγόρος, ανεξάρτητος συνεργάτης της
δικηγορικής εταιρίας «Κρυσταλλίδης & Συνεργάτες», σχολιάζει: «Οι
εμπορικές συμφωνίες του κράτους με ιδιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να
προϋποβάλλονται σε εξαντλητικό έλεγχο συμβατότητας με το κοινοτικό
δίκαιο. Η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην καταγγελία που
υπέβαλαν οι δύο οργανώσεις ήταν άμεση. Επίσης, η επιστολή του
Συνηγόρου του Πολίτη για παράδοση των σχετικών εγγράφων από το
υπουργείο Οικονομίας, παραμένει ακόμη αναπάντητη. Ως πότε θα
περιμένουμε από την Ευρώπη να μας λένε ποιες υποχρεώσεις έχουμε;».
Ο Παναγιώτης Κρανιδιώτης, αντιπρόεδρος του Hellug, σχολιάζει: «Τον
περασμένο Ιανουάριο, κατά τη διάρκεια ψήφισης της συμφωνίας, η θέση
που μπορούσαμε να έχουμε σχετικά με αυτήν ήταν η defacto εξάρτηση του
ελληνικού κράτους από έναν και μόνο προμηθευτή. Παρόλα αυτά με αίσθημα
ευθύνης παραπέμψαμε το έλεγχο αυτής της νομιμότητας στους καθ' ύλην
αρμόδιους: τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι κρίμα σαν
Έλληνας πολίτης να αντιλαμβάνεσαι ότι σε αυτό το αίσθημα ευθύνης ενός
μικρού συλλόγου αντιπαραβάλλεται η προχειρότητα και ανευθυνότητα ενός
μηχανισμού που διατείνονταν με βεβαιότητα για τον έλεγχο νομιμότητας
του Μνημονίου Συνεργασίας αλλά και την ενημέρωση των αρμόδιων
ευρωπαϊκών υπηρεσιών σχετικά με αυτό.»
Ο Αντώνης Χριστοφίδης, έλληνας εκπρόσωπος του FFII, σχολιάζει: «Από τη
μια έχουμε την κυβέρνηση, που κράτησε μυστική τη συμφωνία επί δύο
χρόνια, αγνοώντας ερωτήσεις από τη Βουλή και από οργανισμούς, και που
διαβεβαίωσε πολλάκις τη Βουλή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συμφωνεί με τη
συμφωνία. Από την άλλη, έχουμε τη Microsoft, που δήλωσε στη Βουλή ότι
η συμφωνία είναι μη δεσμευτική. Τα συμπεράσματα της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής είναι μια ανακούφιση. Ωστόσο, με θλίβει το ότι χρειαζόμαστε
εξωτερική βοήθεια για να δούμε το προφανές.»
========================
Περισσότερες πληροφορίες
========================
Όλο το ιστορικό της συμφωνίας κυβέρνησης-Microsoft, περιλαμβανομένου
του πλήρους κειμένου της συμφωνίας και όλων των διαθέσιμων εγγράφων,
βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.ffii.gr/ms-gov-agreement.
Όπως είχαμε πει και παλιότερα, οι σχέσεις ΕΕ με Microsoft δεν είναι και οι καλύτερες, σε νομικό τουλάχιστον επίπεδο, όπως εχει εκφραστεί με τις καταδίκες της Microsoft από την Κομισσιόν.
Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δείχνει ενδιαφέρον, για την υπόθεση της συμφωνίας κυβέρνησης - Microsoft. Θα πει κανένας, γιατί η συγκεκριμένη υπόθεση να είναι διαφορετική από την υπόθεση Siemens ή την υπόθεση Βατοπέδι;
Ωστόσο, η εμπλοκή της Ευραπαϊκής Επιτροπής ξαναανοίγει το φάκελο. Έχει σημασία κατά τη γνώμη μου το από ποιους έγινε η προσφυγή (από οργανώσεις που υπερασπίζονται το ελεύθερο λογισμικό και τα ανοικτά πρότυπα) για να μπορούμε να κρίνουμε και τη συγκεκριμένη παρέμβαση, καθώς δεν ισχύει ότι "κάθε παρέμβαση της Κομισσιόν είναι καλή".
=========================================================>
ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ:
* Foundation for a Free Information Infrastructure (FFII)
* Ένωση Ελλήνων Χρηστών και Φίλων Λίνουξ (Hellug)
* Δικηγορική Εταιρία «Κρυσταλλίδης και Συνεργάτες»
=================================================================
Παραβίαση κοινοτικού δικαίου υποπτεύεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στη
συμφωνία κυβέρνησης-Microsoft
=================================================================
Αθήνα, 24 Νοεμβρίου 2008. Κατόπιν καταγγελίας που υπέβαλαν στη Γενική
Διεύθυνση Εσωτερικής Αγοράς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οι μη
κυβερνητικές οργανώσεις FFII και Hellug, η Διεύθυνση διαπίστωσε την
ύπαρξη «σοβαρών ενδείξεων παραβιάσεως του κοινοτικού δικαίου περί
δημοσίων συμβάσεων». Η Διεύθυνση απέστειλε στις 20 Οκτωβρίου 2008
επιστολή στην Ελλάδα ζητώντας εξηγήσεις.
Σύμφωνα με τη Διεύθυνση, η συμφωνία κυβέρνησης-Microsoft, που υπεγράφη
στη 1 Φεβρουαρίου 2006 και κυρώθηκε από τη Βουλή στις 29 Ιανουαρίου
2008, φαίνεται να αποτελεί απευθείας ανάθεση προμήθειας στη Microsoft,
χωρίς να πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις που προβλέπονται από την
Ευρωπαϊκή Οδηγία 2004/18 περί δημοσίων συμβάσεων.
Ο Βασίλης Σωτηρόπουλος, δικηγόρος, ανεξάρτητος συνεργάτης της
δικηγορικής εταιρίας «Κρυσταλλίδης & Συνεργάτες», σχολιάζει: «Οι
εμπορικές συμφωνίες του κράτους με ιδιωτικές επιχειρήσεις πρέπει να
προϋποβάλλονται σε εξαντλητικό έλεγχο συμβατότητας με το κοινοτικό
δίκαιο. Η αντίδραση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην καταγγελία που
υπέβαλαν οι δύο οργανώσεις ήταν άμεση. Επίσης, η επιστολή του
Συνηγόρου του Πολίτη για παράδοση των σχετικών εγγράφων από το
υπουργείο Οικονομίας, παραμένει ακόμη αναπάντητη. Ως πότε θα
περιμένουμε από την Ευρώπη να μας λένε ποιες υποχρεώσεις έχουμε;».
Ο Παναγιώτης Κρανιδιώτης, αντιπρόεδρος του Hellug, σχολιάζει: «Τον
περασμένο Ιανουάριο, κατά τη διάρκεια ψήφισης της συμφωνίας, η θέση
που μπορούσαμε να έχουμε σχετικά με αυτήν ήταν η defacto εξάρτηση του
ελληνικού κράτους από έναν και μόνο προμηθευτή. Παρόλα αυτά με αίσθημα
ευθύνης παραπέμψαμε το έλεγχο αυτής της νομιμότητας στους καθ' ύλην
αρμόδιους: τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι κρίμα σαν
Έλληνας πολίτης να αντιλαμβάνεσαι ότι σε αυτό το αίσθημα ευθύνης ενός
μικρού συλλόγου αντιπαραβάλλεται η προχειρότητα και ανευθυνότητα ενός
μηχανισμού που διατείνονταν με βεβαιότητα για τον έλεγχο νομιμότητας
του Μνημονίου Συνεργασίας αλλά και την ενημέρωση των αρμόδιων
ευρωπαϊκών υπηρεσιών σχετικά με αυτό.»
Ο Αντώνης Χριστοφίδης, έλληνας εκπρόσωπος του FFII, σχολιάζει: «Από τη
μια έχουμε την κυβέρνηση, που κράτησε μυστική τη συμφωνία επί δύο
χρόνια, αγνοώντας ερωτήσεις από τη Βουλή και από οργανισμούς, και που
διαβεβαίωσε πολλάκις τη Βουλή ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση συμφωνεί με τη
συμφωνία. Από την άλλη, έχουμε τη Microsoft, που δήλωσε στη Βουλή ότι
η συμφωνία είναι μη δεσμευτική. Τα συμπεράσματα της Ευρωπαϊκής
Επιτροπής είναι μια ανακούφιση. Ωστόσο, με θλίβει το ότι χρειαζόμαστε
εξωτερική βοήθεια για να δούμε το προφανές.»
========================
Περισσότερες πληροφορίες
========================
Όλο το ιστορικό της συμφωνίας κυβέρνησης-Microsoft, περιλαμβανομένου
του πλήρους κειμένου της συμφωνίας και όλων των διαθέσιμων εγγράφων,
βρίσκεται στη διεύθυνση http://www.ffii.gr/ms-gov-agreement.
Thursday, October 23, 2008
Κυνήγι "πειρατών", ελεύθερα φαντάσματα...
Ενώ η Microsoft επιστρατεύει πλέον και την Ιντερπόλ, σε ένα πρότζεκτ διεθνούς κυνηγιού μαγισσών-πειρατών (μα αλήθεια, υπάρχει κόσμος που αντέγραψε τα sVista???), ευελπιστώντας να βάλλει το χέρι της όχι μόνο στις κυβερνήσεις 40 χωρών, αλλά και στις ... κρεβατοκάμαρές μας, το λογισμικό ανοικτού κώδικα εξακολουθεί την ανοδική του πορεία, ιδιαίτερα στην Ευρώπη.
Σύμφωνα με έρευνα της αμερικάνικης εταιρίας κονσάλτινγκ Actuate, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1000 επιχειρήσεων της Βόρειας Αμερικής, της Γαλλίας και της Γερμανίας, η άνοδος της χρήσης του λογισμικού ανοικτού κώδικα στις επιχειρήσεις καλά κρατεί.
Η έρευνα δείχνει ότι η Ευρώπη είναι πρωτοπόρα σε σχέση με την Αμερική στην υιοθέτηση ανοικτών λύσεων και εφαρμογών.To 61,6% των γαλλικών επιχειρήσεων δηλώνουν ότι προτιμούν τη χρήση του, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία φτάνε το 63,3%. Στη δε Γαλλία, το 65,4% των επιχειρήσεων εκτιμούν ότι τα πλεονεκτήματα του ανοικτού λογισμικού υπερέχουν των μειoνεκτημάτων (το αντίστοιχο ποσοστό για τη Γερμανία είναι 45,3%).
Ένα εμπόδιο για την υιοθέτηση των ανοικτών συστημάτων είναι το χαμηλό επίπεδο δεξιοτήτων μέσα στις ίδιες τις επιχειρήσεις (είπε κάποιος κάτι για τη Microsoft στην εκπαίδευση;).
Καθώς το καράβι της Microsoft ψάχνει για πειρατές, ενόσο βουλιάζει, οι νησίδες του ελεύθερου λογισμικού φαίνονται σιγα σιγά σαν μια νέα ήπειρος που ξεπροβάλλει...
Σύμφωνα με έρευνα της αμερικάνικης εταιρίας κονσάλτινγκ Actuate, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1000 επιχειρήσεων της Βόρειας Αμερικής, της Γαλλίας και της Γερμανίας, η άνοδος της χρήσης του λογισμικού ανοικτού κώδικα στις επιχειρήσεις καλά κρατεί.
Η έρευνα δείχνει ότι η Ευρώπη είναι πρωτοπόρα σε σχέση με την Αμερική στην υιοθέτηση ανοικτών λύσεων και εφαρμογών.To 61,6% των γαλλικών επιχειρήσεων δηλώνουν ότι προτιμούν τη χρήση του, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία φτάνε το 63,3%. Στη δε Γαλλία, το 65,4% των επιχειρήσεων εκτιμούν ότι τα πλεονεκτήματα του ανοικτού λογισμικού υπερέχουν των μειoνεκτημάτων (το αντίστοιχο ποσοστό για τη Γερμανία είναι 45,3%).
Ένα εμπόδιο για την υιοθέτηση των ανοικτών συστημάτων είναι το χαμηλό επίπεδο δεξιοτήτων μέσα στις ίδιες τις επιχειρήσεις (είπε κάποιος κάτι για τη Microsoft στην εκπαίδευση;).
Καθώς το καράβι της Microsoft ψάχνει για πειρατές, ενόσο βουλιάζει, οι νησίδες του ελεύθερου λογισμικού φαίνονται σιγα σιγά σαν μια νέα ήπειρος που ξεπροβάλλει...
Monday, September 01, 2008
Παγκόσμιο FLOSS Φόρουμ
Στις 1 με 2 του προσεχή Δεκέμβρη θα πραγματοποιηθεί στο Παρίσι (στο Maison de la Chimie) το πρώτο Παγκόσμιο Φόρουμ Ελεύθερου Λογισμικού και Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα (Open World Forum). Το Φόρουμ οργανώνεται από ενώσεις γαλλικές εταιριών λογισμικού, τοπικές αρχές, ερευνητικά κέντρα, κονσορτιουμ, αλλά και από τη γαλλική ένωση για την προώθηση και υπεράσπιση του ελεύθερου λογισμικού (APRIL). Όπως αναφέρεται στο κάλεσμα
Το κάλεσμα απευθύνεται σε προγραμματιστές, επενδυτές, διαχειριστές και αρχιτέκτονες των νέων τεχνολογιών, ερευνητές και ακαδημαϊκούς.
Το γεγονός αυτό από τη μια εντάσσεται στην προσπάθεια γαλλικών εταιριών on line υπηρεσιών να μπουν πιο δυναμικά στο παγκόσμιο (με την www έννοια) παιχνίδι ακόμα πιο δυναμικά. Ανάμεσα σε αυτές, εταιρίες όπως η Dailymotion και η Netvibes. Από την άλλη επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα διεθνές δίκτυο ανεξάρτητων επιχειρηματιών (entrepreneurs) στη βάση των τεχνολογικών κατακτήσεων και της κουλτούρας του ελεύθερου λογισμικού και του λογισμικού ανοικτού κώδικα.
IT and the world of business are undergoing a profound revolution: Free Libre and Open Source Software (FLOSS). Born out of grassroots IT research, and growing exponentially with the advent of the Internet, the movement is now rising up the IT stack so all mainstream users in most domains are now implicated in what is effectively a tidal wave for change: the FLOSS movement is inexorably revolutionizing information system technology, and the way businesses and people use it. What’s at stake? Freedom, innovation and competitiveness for both information technology businesses and users.
Το κάλεσμα απευθύνεται σε προγραμματιστές, επενδυτές, διαχειριστές και αρχιτέκτονες των νέων τεχνολογιών, ερευνητές και ακαδημαϊκούς.
Το γεγονός αυτό από τη μια εντάσσεται στην προσπάθεια γαλλικών εταιριών on line υπηρεσιών να μπουν πιο δυναμικά στο παγκόσμιο (με την www έννοια) παιχνίδι ακόμα πιο δυναμικά. Ανάμεσα σε αυτές, εταιρίες όπως η Dailymotion και η Netvibes. Από την άλλη επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα διεθνές δίκτυο ανεξάρτητων επιχειρηματιών (entrepreneurs) στη βάση των τεχνολογικών κατακτήσεων και της κουλτούρας του ελεύθερου λογισμικού και του λογισμικού ανοικτού κώδικα.
Subscribe to:
Posts (Atom)